คุณว่างรับงานบอดี้การ์ดไหม?”
แม้เราจะเป็นไข้เล็กน้อย แต่การปฏิเสธงานคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ แบบนั้นจะยิ่งทำให้คนใกล้ตัวเกิดความสงสัย โดยเฉพาะหลังจากเกิดเหตุความวุ่นวายได้ไม่นาน.ไคลน์ ผู้เพิ่งเสร็จภารกิจใหญ่เมื่อคืน ฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร“ผมยังปั่วยอยู่นิดหน่อย แต่ไม่ส่งผลกระทบต่อฝีมือการยิงปืนหรือต่อสู้แน่นอน”ไมค์ยิ้มรับ“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ ถ้าอย่างนั้นรีบไปกันเถอะแล้วก็…นักสืบโมเรียตี้ คุณรับประทานอาหารเช้าแล้วหรือยัง?ในฐานะผู้ว่าจ้าง ผมต้องเลี้ยงอาหารคุณ”หมอนี่ชวนเรากินอาหารเช้า?ไคลน์ไม่อยากเชื่อหู“ผมเพิ่งกินเสร็จ แต่ขอแนะนำให้คุณไปนั่งกินอาหารเช้าในร้านย่านเขตตะวันออก เชื่อผมเถอะ คุณจะได้พบเห็นสิ่ง
น่าสนใจมากมายแน่นอน ส่วนผมขอแค่กาแฟสักแก้วก็พอแล้ว”“ตกลง” ไมค์ชี้นิ้วไปยังทิศทางหนึ่ง“รถม้ารออยู่ตรงนั้น”ไคลน์จ้องมองอีกฝั่ายหัวจรดเท้า“มิสเตอร์ ผมคิดว่าคุณควรเปลี่ยนเครื่องแต่งกายสักหน่อย แบบนี้มันหรูหราเกินไป งานของผมคงได้ล้นมือพอดี”ไมค์ก้มมองเสื้อโค้ทขนสัตว์หรูหราพลางส่งเสียงซักถาม“ชุดของผมเป็นจุดสนใจมากไปเกินหรือ?”“ลืมแล้วหรือ ปลายทางของพวกเราคือเขตตะวันออก” ขณะกล่าว ไคลน์ชี้นิ้วเข้าไปในบ้าน “ผมมีชุดสำรองเตรียมไว้สำหรับงานประเภทนี้โดยเฉพาะ พวกเราคงมีขนาดร่างกายไม่ต่างกันสักเท่าไร”ไมค์ออกปากชมเปาะ“มืออาชีพสมชื่อ”
ถ้ามืออาชีพด้านรนหาความตายล่ะก็ใช่.ไคลน์รำพันหลังจากเปลี่ยนเป็นชุด
