คนงานสีฟั้าอมเทาไม่สะดุดตา คนทั้งสองนั่งรถม้าตรงไปยังย่านรอบนอกของเขตตะวันออกทันที่.“ฮัดเช่ย!”ชายหนุ่มหยิบกระดาษทิชชูออกมาเช็ดปากและจมูก ก่อนจะสั่งน้ำมูกปิดท้ายในเมื่อรถม้าไม่มีถังขยะ มันจำใจพับทิชชูให้เป็นชิ้นเล็กและยัดใส่กระเปั๋าเสื้อ“อาหารของร้านนี้พอกินได้ คุณภาพตามประชากรของเขตตะวันออก” ไคลน์ชี้ไปยังร้านกาแฟสภาพค่อนข้างเก่าตรงมุมถนนมันมักแวะมากินอาหารเช้าร้านนี้เสมอ หากมีภารกิจต้องนอนค้างคืนในห้องพักหนึ่งเตียงนอนบนถนนปาล์มดำซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล
“สภาพดูดี ยังกับร้านอาหาร”ไมค์คาดไม่ถึงว่านั่นคือร้านกาแฟปัจจุบันเป็นเวลาเก้าโมงกว่า ส่งผลจำนวนคนในร้านมีไม่มากนัก เนื่องจากชาวเขตตะวันออกส่วนใหญ่จะจัดการอาหารมื้อเช้าให้เสร็จก่อนเจ็ดโมงหลังจากเดินนำไมค์เข้ามาในร้านและสั่งสตูเนื้อมันฝรั่ง ขนมปัง และกาแฟ ไคลน์เดินมองหาโต๊ะติดกระจกเพื่อนั่งชมวิวริมถนนทันใดนั้น มุมสายตาพลันเหลือบเห็นคนรู้จัก เป็นชายสูงวัยซึ่งมันเคยเลี้ยงอาหารด้วยความสงสาร ย้อนกลับไปในตอนนั้นไคลน์อ้างตัวเป็นนักข่าวเพื่อขอสัมภาษณ์จริงสิ เขาเป็นคนแนะนำร้านนี้ให้เรา…แล้วทำไมถึงกินอาหารเช้าในเวลาแบบนี้?หลังจากใช้ความคิดสักพัก ไคลน์หันไปมองไมค์และส่งเสียงกระซิบ“ผมหาคนสัมภาษณ์ให้คุณได้แล้ว”
เมื่อกล่าวจบ มันเดินถือแก้วกาแฟไปทาง ‘คนเร่ร่อน’ชายคนดังกล่าวยังคงแต่งกายด้วยแจ็คเก็ตเก่าโทรมตัวเดิมเส้นผมยุ่งเหยิงมันเยิ้ม หนวดเครารกรุงรังเช
