่นเคย เพียงแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าอิดโรยและขาวซีดเหมือนคราวก่อน“อรุณสวัสดิ์ พวกเราพบกันอีกแล้วนะ” ชายหนุ่มนั่งลงฝังตรงข้ามพร้อมกับส่งเสียงทักทาย สายตาชำเลืองมื้ออาหารของอีกฝั่าย ประกอบด้วยขนมปังดำและชาแก้วใหญ่ด้อยคุณภาพ ราคาเพียงหนึ่งเพนนีชายสูงวัยเงยหน้ามอง มันหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะอุทานอย่างประหลาดใจ“คุณนักข่าว? เป็นคุณเองหรือ!”…ไคลน์ยิ้มแห้งและรีบชี้ไปทางไมค์“นี่คือเพื่อนของผม เขาต้องการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกต่อจากคราวก่อน”
ในฐานะนักข่าวมากประสบการณ์ ไมค์ไม่เปลี่ยนสีหน้าหลังจากได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ เพียงอมยิ้มให้ชายสูงวัยอย่างอบอุ่นในสายตาไมค์ เรื่องนี้ไม่ผิดปรกติสักเท่าไร โดยเฉพาะตัวตนนักข่าวปลอมของนักสืบเชอร์ล็อก·โมเรียตี้ เพราะหากยังจำกันได้ เป็นไมค์นี่เอง ผู้เคยทำบัตรนักข่าวปลอมให้ไคลน์!“คุณเป็นนักข่าวจริงด้วย!” ชายสูงวัยกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจ “แต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความใจกว้างของคุณ”ไคลน์ยิ้มรับ“หลังจากวันนั้นเป็นยังไงบ้าง?”คนเร่ร่อนดื่มชาหนึ่งคำใหญ่“ต้องขอบคุณอาหารของคุณ ผมจึงมีแรงและนอนหลับเต็มอิ่มหนึ่งคืน ส่งผลให้ร่างกายไม่อ่อนเพลียเหมือนแต่ก่อนแผนในตอนแรกก็คือ ผมต้องการกลับไปทำงานเก่า ช่างซ่อม
รองเท้า แต่พวกเขาปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่า มือของผมไม่นิ่งพอ”มันก้มหน้าลงพลางยิ้มแห้ง จากนั้นก็ข้ามรายละเอียดไม่จำเป็น“ผมจึงไปหางานทำแถวท่าเรือ และได้รับงานค่อนข้างหนัก แต่ผมก็ไม่เกี
