ับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล” อลันส่ายหัวหนักแน่น
น่าเสียดาย… เหยี่ยวราตรีคงตามสืบหาเด็กคนนั้นได้จากบันทึกคนไข้ เราคงเข้าไปก้าวก่ายได้ไม่สะดวกนัก หรือบางที่เด็กคนนั้นอาจย้ายบ้านไปแล้วก็ได้…หลังจากแลกเปลี่ยนข่าวสารกับอลันพอหอมปากหอมคอไคลน์เตรียมเดินลงไปยังห้องใต้ดินเพื่อซ้อมยิงปืน ทำความเคยชินกับลูกโม่กระบอกใหม่ด้วยกระสุนธรรมดาทันใดนั้น คนรู้จักสองคนกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้ คนหนึ่งเป็นคณะกรรมการมลพิษทางอากาศแห่งชาติและผู้ถือหุ้นของบริษัทโคอิม มาดามแมรี ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นเจ้าของบ้านเช่าไคลน์ สตาร์ลิ่ง·ซาเมอร์ ทั้งคู่สวมชุดเดรสสีอ่อน มอบความรู้สึกเด็กกว่าวัยเล็กน้อยตามกฎของสโมสร สมาชิกสามารถนำเพื่อนมาด้วยได้ครั้งละไม่เกินหนึ่งคน ส่งผลให้เหล่าสาวใช้และคนคุ้มกันของแมรีต้องนั่งรอภายในโถงรับรองไคลน์ทักทายอย่างสุภาพพลางกล่าวคำชมเชยตามมารยาท
“คุณสุภาพสตรีทั้งสอง วันนี้ก็ยังสวยเหมือนเคยนะครับไม่เพียงเท่านั้น ผมยังสัมผัสได้ว่าคุณสองคนเปล่งปลั่งกว่าปรกติเล็กน้อย”แมรี่ที่เพิ่งผ่านการพบปะบุคคลสำคัญของอาณาจักร ฉีกยิ้มกว้างและกล่าว“โรซายล์เคยกล่าวไว้ว่า การออกกำลังกายคือสิ่งจำเป็นสำหรับมนุษย์ ดังนั้น เมื่อฉันเห็นสตาร์ลิ่งอยู่แต่ในบ้าน หรือต่อให้ออกจากบ้านก็มักจะเป็นงานเลี้ยงเสียส่วนใหญ่ จึงประเมินว่าสุขภาพของเธอน่าจะอยู่ในเกณฑ์ต่ำกว่ามาตรฐาน ก็เลยพามาออกกำลังกายเสียบ้าง ด้วยการเล่นเทนนิสและสควอซ”ด้วยโหน
