กแก้มอันเด่นชัด แมรี่กวาดตามองไปรอบตัวและเห็นสมาชิกสภาสามัญหนึ่งคน รวมถึงสมาชิกสภาเมืองเบ็คลันด์อีกสองคน จึงหันกลับมากล่าวกับสตาร์ลิ่ง“บังเอิญพบคนรู้จัก ฉันขอตัวไปทักทายพวกเขาก่อน เธอไปรอในห้องสมุดได้เลย”
“ตกลง” หากเทียบกับแมรี่ สตาร์ลิ่งมีรูปโฉมงดงามกว่าอย่างชัดเจน แต่เมื่อต้องอยู่ต่อหน้าแมรี่ พฤติกรรมของเธอกลับเป็นไปอย่างนอบน้อมและเกรงอกเกรงใจเมื่อเห็นแมรีเดินไปไกล สตาร์ลิ่งเชิดคางขึ้นเล็กน้อยพลางจ้องไคลน์“มิสเตอร์โมเรียตี้ ได้ยินมาว่าพักนี้งานยุ่งหรือคะ?”“ใช่ครับ ผมต้องทำงานร่วมกับนักสืบอีกหลายคนเพื่อช่วยกรมตำรวจสืบคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง พวกเราแสดงผลงานได้น่าพึงพอใจ ทางนั้นจึงมอบรางวัลตอบแทนอย่างสมน้ำสมเนื้อ” ไคลน์ตอบเถรตรงสตาร์ลิ่งเลื่อนมือขึ้นมาปั้องปาก“จริงหรือคะ? หน้าตาฆาตกรเป็นเช่นไร? แล้วทำไมมันถึงต้องฆ่าหญิงสาวน่าสงสารเหล่านั้น? หนังสือพิมพ์แทบไม่เขียนอะไรไว้เลย”“ต้องขอโทษด้วยครับ กรมตำรวจกำชับว่าห้ามเปิดเผยข้อมูลสู่สาธารณะ” ไคลน์โกหกหน้านิ่ง
ผมคงบอกคุณไม่ได้ว่า ฆาตกรมีเส้นขนดกดำปุกปุย หางยาวเรียว และสามารถตะกุยสี่เท้าด้วยความเร็วสูง… มันแอบรำพันสตาร์ลิ่งพยักหน้ารับอย่างเสียดาย และซักถามต่อด้วยน้ำเสียงฉงน“แล้วได้ค่าจ้างเท่าไร?”“เป็นเงินรางวัลก้อนใหญ่ จากนั้นจะแบ่งให้นักสืบแต่ละคนตามผลงานครับ” ไคลน์ตอบอ้อม“ประมาณคนละห้าสิบปอนด์?” สตาร์ลิ่งซักไซ้ด้วยสายตาใคร่รู้“ครับ” ชายหนุ่ม
