ง ไคลน์กำลังอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ สายตาจ้องมองจันทร์แดงบนท้องฟั้าเริ่มขยายขนาดทีละนิด เข้าใกล้การส่องแสงเต็มดวงไปทุกขณะ
ประหนึ่งม่านวารีสีแดงกำลังสั่นกระเพื่อม กระแสเวลาไหลผ่านนานหลายนาที่ จนกระทั่งถึงเวลา22 : 45 น.เสียงเพรียกมายาได้ดังขึ้นตามความคาดหมายไคลน์เดาได้ทันทีว่าเป็นของมิสเมจิกเชี่ยนผ้าม่านและตะเกียงแก๊สถูกปิดสนิท ชายหนุ่มเดินทวนเข็มสี่ก้าวเพื่อส่งตัวเองเข้าไปในห้วงมิติเหนือสายหมอกเทา จากนั้นก็เอื้อมแขนออกไปสัมผัสดาวแดงยุบพองเบื้องหน้าเพียงเสี้ยววินาที่ ร่างกายมายาไม่คมชัดของฟอร์สปรากฏขึ้นบนเก้าอี้ซึ่งมีสัญลักษณ์บานประตูหญิงสาวถอนหายใจยาว รีบลุกขึ้นยืนและก้มศีรษะคำนับอย่างนอบน้อม“มิสเตอร์ฟูลผู้ยิ่งใหญ่ ท่านช่วยเหลือดิฉันเอาไว้อีกครั้งขอบพระคุณมากค่ะ”“ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจ” ไคลน์ตอบเสียงแผ่วเจือความผ่อนคลายฟอร์สนั่งลงโดยไม่กล่าวเพิ่มเติม
เธอกำลังเครียดในหลายสิ่ง จึงเงียบงันเช่นนั้นเป็นเวลานานส่วนทางไคลน์ก็ไม่ต้องการพูดมากโดยไม่จำเป็น เพื่อรักษาภาพลักษณ์อันสูงส่งของเดอะฟูลเอาไว้ภายใต้โดมพระราชวังคนยักษ์สูงตระหง่าน ความเงียบงันกำลังแผ่ปกคลุมคนทั้งสองเมื่อฟอร์สได้สติกลับมา เธอเพิ่งฉุกคิดได้ว่า บรรยากาศปัจจุบันช่างน่าอึดอัดและหายใจเข้าออกได้ยากเย็นขณะชุมนุมปรกติจะมีจัสติสและเดอะเวิร์ลคอยทำให้บรรยากาศครื้นเครง แต่ปัจจุบันเหลือเพียงเรากับท่านเดอะฟูลสองต่อสอง ควรทำตัวอย่างไรดี? อึดอ
