กิดการค้าขายแลกเปลี่ยนตลอดเวลา สินค้าหลากหลายชนิด ผลลัพธ์มีทั้งสำเร็จและล้มเหลว จนกระทั่งออเดรย์ ผู้นั่งเงียบมาตลอด เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ดิฉันต้องการซื้อสูตรโอสถผู้ชม”ยังไม่ทันจบประโยค สายตาจำนวนมากพลันหันมองอย่างพร้อมเพรียง แต่ทั้งหมดก็เบือนหน้ากลับไปในอีกไม่กี่อึด ไม่มีใครจดจ้องจนผิดวิสัยความเงียบงันปกคลุมห้อง ก่อนจะได้ข้อสรุปว่า ไม่มีใครสนใจข้อเสนอของเธอ.ราวสี่โมงเย็น ท้องฟั้าเริ่มมืดครึ้มประหนึ่งกลางค่ำกลางคืน
“ทำไมถึงไม่มีใครขายเลยสักคนเดียว…” กายลินมิอาจรักษาภาพลักษณ์ของขุนนางใหญ่ เอาแต่นั่งห่อเหี่ยว เอนหลังพิงเบาะห้องโดยสารรถม้าพลางถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าหดหู่ชุมนุมลับในคราวนี้ได้สร้างภาพจำอันยากจะลืมเลือนให้มันประหนึ่งกำลังเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับอันตรายบางอย่างแต่ถึงจะยอมเสี่ยง กายลินกลับไม่สามารถหาซื้อเขาของอลิคอร์นโตเต็มวัยและผลึกพิษของแมงกระพรุนกะหล่ำดอกได้ฟอร์สเม้มปากเล็กน้อย“ถือเป็นเรื่องปรกติ แม้เบ็คลันด์จะเป็นเมืองใหญ่ซึ่งง่ายต่อการหาวัตถุดิบ แต่ถ้าไม่ได้เข้าร่วมชุมนุมลับมากพอ ก็อาจต้องเผชิญสถานการณ์ขาดแคลนวัตถุดิบหลักนานนับปีจำเป็นต้องพึ่งพาโชคและความอดทนอยู่บ้าง”“มิสเตอร์ไวเคาต์ ลองดูมิสออเดรย์เป็นตัวอย่าง เธอยังไม่มีเบาะแสของโอสถผู้ชมจนถึงทุกวันนี้”
บางในครั้ง คนเราอาจโชคดีได้พบวัตถุดิบหลักโอสถ แต่กลับโชคร้ายมีเงินไม่พอ.ซิลผู้นั่งนิ่งบนเบาะด้านข้าง ก
