ามือมองไม่เห็นบีบแน่น
แต่ทันใดนั้น ร่างมนุษย์เพศชายซึ่งลอยตัวค้างกลางอากาศเริ่มบางลงและหดตัวกลายเป็นแผ่นกระดาษรูปคนกระดาษแผ่นดังกล่าวถูกสนิมแดงเกาะกินจนใช้การไม่ได้อีกต่อไปเพล้ง! เคร้ง!สองสุ้มเสียงเกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกันจนยากจะแยกก่อนหลัง ร่างจริงไคลน์ซึ่งสลับตำแหน่งกับกระดาษรูปคนปรากฏอีกครั้งภายในตัวบ้านหลังเดิม และกระโดดพุ่งหลาวใส่มุขหน้าต่างคนละบานกับเหตุการณ์เมื่อครู่ชายหนุ่มส่งตัวไปถึงถนนอย่างปลอดภัย ด้านหลังของมันกระดาษรูปคนกำลังลุกไหม้ด้วยเพลิงสีแดงสลับฟั้าแผ่กลิ่นกำมะถันสุนัขปีศาจครางในลำคอเสียงแผ่ว จึงค่อยกระโจนออกมายืนบนกรอบหน้าต่างและถลึงตาใส่ผู้หลบหนีโดยปราศจากความปรานี หมาปีศาจพ่นก้อนเพลิงแดงฟั้าขนาดมหึมาออกจากปาก เล็งดักหน้าจุดกระโดดลงของไคลน์อย่างแม่นยำ
ในวินาทีชายหนุ่มสัมผัสพื้นถนน มันรีบกลิ้งต่อทันทีอีกหนึ่งตลบ ส่งผลให้ก้อนเพลิงแดงฟั้าพุ่งเฉียดร่างกายไปเล็กน้อยปะทะกับพื้นหินด้านล่างข้างลำตัว แต่ยังไม่เกิดระเบิดในทันที่คล้ายกับถูกอำนาจลึกลับช่วยสยบไว้ชั่วคราวบึ้มมมม!จนกระทั่งไคลน์กลิ้งครบหนึ่งตลบ เปลวเพลิงของสุนัขปีศาจพลันระเบิดในจุดเดิมพร้อมกับทำลายพื้นหินจนแหลกละเอียดและเกิดหลุมลึกเมื่อเห็นว่าหมาดำยังคงไล่กวดตนไม่เลิก ไคลน์ตัดสินใจแหกปากตะโกนสุดเสียงท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด“ฆาตกร! ช่วยด้วย! ฆาตกร! ช่วยด้วย!”ราวกับถูกขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนตร์ เสียงร้องของชายหนุ่ม
