งเหนือ เพราะหากมีพฤติกรรมสุดโต่งเช่นนั้นจริง คงไม่อยู่รอดมานานจนถึงทุกวันนี้…ไม่วันพรุ่งนี้ก็วันมะรืน สจ๊วตคงส่งรายงานความคืบหน้าฉบับแรกมาถึง อาจมีเบาะแสเชื่อมโยงไปสู่ปีศาจตนดังกล่าวเป็นเบาะแสลับที่ทุกคนมองข้ามาตลอด…
ไคลน์ล้วงกระเปั๋ากางเกงพลางเดินตรึกตรองภายในห้องนั่งเล่นปัจจุบัน มันกำลังคิดไม่ตกอยู่หนึ่งเรื่องนั่นก็คือ ตนควรบอกใบ้อย่างไรให้เหล่านักสืบตระหนักได้ว่าผู้ลงมือก่อคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอาจเป็นสัตว์ ไม่ใช่คนตามความเข้าใจเดิมเราพูดออกไปตรง ๆ ไม่ได้ แบบนั้นฟังดูน่าสงสัยเกินไปต้องคอยชักจูงจากเงามืดเท่านั้น…ไคลน์ก้มหน้าครุ่นคิดเป็นเวลานาน ภายในใจต้องการหาวิธีทำให้นักสืบทุกคนรวมถึงตัวเองปลอดภัย ขณะเดียวกันก็ต้องทำให้ตนไม่ตกเป็นเปั้าเพ่งเล็งจากนักสืบคนอื่นมากนักผ่านไปสักพัก หลังจากได้ข้อสรุป ชายหนุ่มหยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาเขียน“ถึงมิสเตอร์สแตนธอน ผมเริ่มตระหนักถึงข้อบกพร่องในสมมติฐานของตัวเอง ย้อนกลับไปในขณะที่นักสืบทุกคนกำลังประชุมแสดงความเห็น พวกเราต่างคิดตรงกันว่า ฆาตกรไม่
น่าจะชำแหละศพเก่งมาตั้งแต่เกิด หรือก็คือ มันต้องเคยฝึกฆ่าคนมาก่อน หรือไม่ก็เป็นนักเรียนแพทย์ที่เคยชำแหละศพ ในตอนนั้น ผมก็มีความเห็นตรงกับทุกคน เชื่อว่ามันคงเคยก่อคดีในอดีต หรือไม่ก็เคยทำงานเกี่ยวกับศพ ทำให้แนวทางการสืบสวนของพวกเราเป็นไปในทิศทางดังกล่าวทั้งหมด แต่ตลอดสองวันที่ผ่านมา หลังจากผมไตร่ตรองกับตัวเอ
