งอย่างละเอียด ก็เริ่มพบข้อบกพร่องว่า คนร้ายไม่จำเป็นต้องฆ่ามนุษย์เพื่อฝึกฝนฝีมือเสมอไป… ต้องไม่ลืมว่า การฆ่าสัตว์ก็ช่วยฝึกชำแหละศพได้เหมือนกัน โดยเฉพาะสัตว์ใหญ่ซึ่งมีอวัยวะภายในคล้ายมนุษย์กรุงเบ็คลันด์มีสัตว์ตายทุกวัน และไม่มีใครคอยเก็บสถิติในเรื่องดังกล่าว ฉะนั้น เมื่อมีซากสัตว์หายไปก็คงไม่มีใครตระหนักถึงไม่มีทางสืบหาว่าใครนำไป หากมองในมุมนี้ ซากสัตว์เหล่านั้นจะเหมาะแก่การฝึกชำแหละศพเป็นอย่างมาก ทั้งหมดคือความคิดของผม และต้องการปรึกษาหารือกับคุณ เชอร์ล็อก โมเรียตี้”ไคลน์มิได้ระบุอย่างเถรตรงว่าฆาตกรอาจเป็นสัตว์ร้าย แต่การเอ่ยถึงซากสัตว์อาจทำให้นักสืบหัวไวอย่างไอเซนการ์ดหัน
มาสนใจเบาะแสเกี่ยวกับสัตว์มากขึ้น และบางที่ อาจนำเรื่องนี้ไปบอกหน่วยพิเศษอีกทอดหนึ่ง สะกิดให้คนเหล่านั้นเอะใจและเปลี่ยนแปลงแนวทางสืบสวนขณะขีดเขียน ไคลน์สัมผัสได้ว่าข้อความของตนกำลังสื่อความหมายเป็นนัยดังนี้สาเหตุที่ทำให้ปีศาจตนดังกล่าวไม่ถูกตำรวจจับกุมมานานหลายปี เพราะเหยื่อของมันคือสัตว์ ไม่ใช่มนุษย์ความตายของสัตว์จำนวนเล็กน้อยจะไม่ทำให้กรมตำรวจหันมาสนใจหวังว่าจดหมายของเราจะช่วยจุดประกายความคิดของพวกเขา…ไคลน์พับกระดาษใส่ซองจดหมาย จากนั้นก็เดินนำไปส่งที่สำนักงานไปรษณีย์สุดถนนมินส์ราวสิบห้านาทีถัดมา หลังจากนักกฎหมายเยอร์เก้นมองเห็นนักสืบเชอร์ล็อกเดินวนเวียนผ่านหน้าบ้านตนหลายรอบ มันตัดสินใจเปิดประตูออกไปถามเพื่อคลา
