นกำลังทุบประตูหินบานใหญ่ของห้องใต้ดิน
เขาขังใครไว้ในห้องใต้ดิน?ไคลน์เริ่มจินตนาการถึงเหตุการณ์วิปริตต่างๆ นานาในสมองบิชอปยูทรอฟสกี้เงยหน้ามองชายหนุ่มจากกึ่งกลางขั้นบันได เมื่อพบว่าอีกฝั่ายคือชายที่แต่งหน้าด้วยแถบสามสีหลวงพ่อร่างยักษ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนซักถาม“คุณยังกลับบ้านไม่ถูกอีกหรือ”หน้าเราเหมือนคนหลงทางรหรือไง? ไคลน์ยิ้มแห้ง“หลวงพ่อครับ ผมไม่ได้หลง”“หรือสูตรโอสถของผมจะมีข้อผิดพลาด? นั่นไม่น่าเป็นไปได้…” บิชอปยูทรอฟสกี้ชะงักฝีเท้าพลางพึมพำปัจจุบัน แม้จะยืนขั้นบันไดต่ำกว่า แต่ความสูงกลับของมันกลับเท่าไคลน์พอดิบพอดี“ไม่ครับ เป็นสูตรที่ถูกต้อง” ชายหนุ่มมอบคำตอบซื่อตรง
ทันใดนั้น ประตูหินด้านล่างถูกทุบด้วยจังหวะถี่และรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ตามด้วยเสียงโหวกเหวกของผู้ชาย“ปล่อยข้าออกไป!”“เอ่อ…นั่นคือ?” ไคลน์ซักถามให้หายคาใจบิชอปยูทรอฟสกี้เผยรอยยิ้มอบอุ่น“แวมไพร์”เมื่อสิ้นเสียงคำตอบ ชายในห้องใต้ดินตะโกนสวนออกมา“เป็นแวมไพร์แล้วผิดอะไร!? แวมไพร์สมควรถูกกักขังภายในนี้แล้วหรือ! ทำไมข้าถึงต้องถูกเจ้าดุด่าและเทศนาธรรมทุกวัน! เฮ่อะ! แล้วอีกอย่าง ข้าคือผีดูดเลือดอันสูงส่ง ห้ามเรียกด้วยชื่อต่ำช้าอย่างแวมไพร์เด็ดขาด! จะบอกอะไรให้ ข้านับถือดวงจันทร์เพียงสิ่งเดียว! ไม่มีวันศรัทธาพระแม่ธรณีของเจ้าแน่นอน! ช่วยเลิกเพ้อฝันสักที่ ไอ้นักบวชระยำ!”ไคลน์ไม่เคยพบแวมไพร์มาก่อน จึงเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าฉงน“หลวงพ่อ ค
