ากด้านข้าง ก่อนจะหามุมหลบซ่อนเพื่อทาใบหน้าด้วยแถบสี มันยังไม่ไว้ใจเวทมนตร์สร้างภาพมายาภายในโถงใหญ่ของวิหาร ม้านั่งไม้ถูกจัดเรียงเป็นระเบียบผนังฝังขวาและด้านหน้ามีแผ่นตราศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิตขนาดใหญ่ประดับ โคมเทียนโดยรอบถูกจุดเพื่อมอบแสงสลัวชายรูปร่างสูงใหญ่ วัยราวสี่สิบห้าสิบ สวมชุดนักบวชสีน้ำตาล กำลังนั่งบนม้านั่งยาวในแถวหน้าสุดแม้อีกฝั่ายจะนั่งนิ่ง แต่ไคลน์กลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศคุกคามหนักหน่วง ราวกับตรงนั้นมีขุนเขาลูกยักษ์วางขวางอยู่ชายคนดังกล่าวสวมหมวกบาทหลวง คิ้วบางเรียว หางตาสองข้าง แก้ม และมุมปากปรากฏรอยเหยี่ยวย่นตามวัย
ดวงตาปิดสนิท สองมือประสานกันและนำมาไว้ใต้คาง ริมฝีปากขยับพึมพำราวกับกำลังสารภาพบาปอย่างซื่อตรงทันใดนั้น บาทหลวงลืมตาขึ้นกะทันหันพร้อมกับเผยให้เห็นประกายดวงตาสีฟั้าคราม“โบสถ์พระแม่ไม่เคยปฏิเสธผู้ใด เหตุใดคุณถึงไม่เดินเข้าทางประตู” ชายวัยห้าสิบหลับตากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“คุณคือบิชอปยูทรอฟสกี้ใช่ไหม” ไคลน์เดินออกจากเงามืดชายร่างใหญ่ในชุดคลุมสีน้ำตาลตอบกลับอย่างนุ่มละมุน“เรียกผมว่าหลวงพ่อ หลวงพ่อยูทรอฟสกี้”“ได้ครับ หลวงพ่อ” ไคลน์อมยิ้ม “ทั้งชื่อและขนาดร่างกายของหลวงพ่อ บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นชาวฟุซัค แล้วเหตุใดถึงนับถือพระแม่ธรณี”บิชอปยูทรอฟสกี้เงยหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องมองตราศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิตแผ่นใหญ่และกล่าวด้วยน้ำเสียงเปียมอารมณ์
“ผมเกิดเมืองอินดอว์ อาศัยอ
