มฝีปากสั่นเทา“รอผมด้วยครับ!”อาโดลรีบจัดการตัวเอง วิ่งออกจากห้องน้ำ และเดินตามหลังไคลน์ไม่ห่างเด็กคนนี้ยังมีความหวาดกลัวหลงเหลือในจิตใจ…มีโอกาสกลับมาเป็นปรกติได้…ไคลน์พึมพำพลางนำสองมือล้วงกระเปั๋ากางเกงเมื่อทั้งสองถึงห้องนอนอาโดล สจ๊วตยังคงไม่ทราบว่าเด็กหนุ่มหายเป็นปรกติ จึงเอาแต่จินตนาการภาพภูตผีในสมองพาลหวาดกลัวไปเองโดยไม่มีมูลเหตุหลังจากอาโดลหลับไปอีกครั้ง ไคลน์หยิบนกหวีดทองแดงออกมาควงเล่นรอบสิบนิ้ว
จนกระทั่ง ตีสองห้าสิบนาที่ ชายหนุ่มโยนเหรียญเพนนีขึ้นไปในอากาศ แบมือรับ และก้มหน้ามองผล ก่อนจะลุกยืนพลางโน้มตัวไปกระซิบสจ๊วต“ขอออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียง”“ช่วยเร่งมือด้วย” สจ๊วตเผยสีหน้าหวาดกลัวให้อีกฝั่ายเห็นโดยไม่ปิดบังไคลน์เดินไปหยิบเสื้อโค้ทมาสวม ตรงไปยังระเบียงสุดทางเดินยาว จากนั้นก็หามุมมืดหลบซ่อนตัวมันนำกระดาษรูปคนตัดหยาบออกมาถือฟุั่บ!ไคลน์สะบัดข้อมือสุดแรง แผ่นกระดาษเสียดสีกับอากาศจนเกิดเสียงแหลม ก่อนจะขยายตัวกลายเป็นร่างมนุษย์ในพริบตาร่างดังกล่าวมีส่วนสูงเท่าไคลน์ จะเรียกว่าหุ่นขี้ผึ้งของไคลน์ก็ไม่ผิด ทุกองค์ประกอบล้วนเหมือนไคลน์ในปัจจุบันจนยากแยกแยะนี่คือหนึ่งในรูปแบบการใช้พลัง ‘กระดาษคนตัวแทน’
ชายหนุ่มเพ่งสมาธิพลางกำหมัดแน่น ก่อนจะใช้มือสัมผัส‘ร่างตัวแทน’ แผ่วเบาโดยปราศจากสุ้มเสียง ร่างตัวแทนไคลน์คล้ายกับมีชีวิตชีวากะทันหัน มันเดินไปยืนสูบบุหรี่ริมระเบียง โดยแม้แต่ปลายบุหรี่ก
