าชิกไร้สมอง ดุร้าย เกรี้ยวกราด และบ้าพลังเป็นพิเศษ…ไม่อยากเชื่อพวกมันจะเห็นดีเห็นงามโดยไม่ไตร่ตรองเลยสักนิด! ฮะฮะ! เอาสมองไปไว้ไหนกันหมด? คนบ้าพลังและสมองน้อยแบบนั้น ต้องก่อเรื่องร้ายแรงเข้าสักวันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? และไม่ทำให้ผิดหวัง พวกแกตามมาจับฉันจนได้!”ฟูั่ว…เมื่อเล่าจบ ลาเนวุสถอนหายใจ มันเริ่มขยับตัวได้มากขึ้น ประหนึ่งผลข้างเคียงของสมบัติศักดิ์สิทธิ์เจือจางลงมันดึงดาบกระดูกออกจากอก ก่อนจะกล่าวพลางตีหน้าเศร้า
“ช่างน่าเสียดาย…ดันขโมยดาบเล่มนี้กลับไปด้วยไม่ได้ไม่อย่างนั้นพวกแกคงตามหาฉันพบในพริบตา”หลังจากดาบสีขาวโพลนหลุดออกจากร่างกายลาเนวุสบาดแผลใหญ่กึ่งกลางหน้าอกก็ไม่ปรากฏหยดเลือดอีกเลย ราวกับรู้โหว่ดังกล่าวไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายแล้วลาเนวุสเลือนมือขวาขึ้นมาทาบหน้าอก จากนั้นก็โค้งคำนับเครสไทน์และหน่วยถุงมือแดงทุกคนอย่างนอบน้อม“ผู้คนบนเรือบินคงใกล้ฟืนเต็มที่ ฉันคงอยู่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว ขอบคุณมาก ขอขอบคุณจากใจอีกครั้ง ถึงพวกแกจะโง่ไปสักหน่อย แต่ก็เป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตฉันไว้ ถือเป็นเกียรติสำหรับพวกโง่แล้วล่ะนะ”เมื่อกล่าวจบ มันเหยียดตัวตรง ปิดท้ายด้วยการเผยรอยยิ้มแสนยียวนและเหยียดหยัน“ลาก่อน เหยี่ยวราตรีผู้โง่เขลา จงสละชีวิตของแกเพื่อให้ฉันหนีรอด!”
ลาเนวุสกำดาบกระดูกพลางสืบเท้าเข้าหาเครสไทน์ หวังดับลมหายใจหัวหน้าหน่วยจู่โจมในคราวนี้ในการแทงครั้งเดียวแต่ทันใดนั้น ลาเนวุสพ
