์ดีใจจนเกือบลืมควบคุมอารมณ์หลังจากนั้น ภายใต้การนำทางของแรนด์ ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องทำงาน ห้องแล้วห้องเล่า สัมภาษณ์คนงานของสหภาพมากมายด้วยคำถามซึ่งถูกเตรียมไว้ล่วงหน้าทางเดินฝังขวาไม่มี ทางเดินฝังซ้ายไม่มี…ไคลน์เดินขึ้นบันไดไม้ไปยังชั้นสองของอาคารอย่างใจเย็นถัดมา แรนด์เดินนำไคลน์เข้าไปในห้องทำงานตรงข้ามบันไดพร้อมกับแนะนำให้ทุกคนได้รู้จักนักข่าวแปลกหน้า“ชายคนนี้คือนักข่าวของหนังสือพิมพ์เบ็คลันด์เดลีมิสเตอร์สแตแธม เขามาเพื่อสัมภาษณ์ทุกคน แต่จงจำไว้ว่าพวกนายมีสิทธิ์ไม่ตอบคำถาม หากไม่พึงพอใจกับคำถาม”ไคลน์อมยิ้ม เดินไปด้านหน้าสองก้าว ปิดท้ายด้วยการขอจับมือกลุ่มคนงานภายในห้องทันใดนั้น หางตาพลันเหลือบเห็นไปบุคคลซึ่งมอบความรู้สึกคุ้นเคย
แม้สีผิวจะคล้ำกว่าปรกติ จากใบหน้ากลมกลึงเริ่มมีมุมแหลม แว่นตาทรงกลมธรรมดากลายเป็นแว่นตากรอบทอง แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักทำนาย ไคลน์ยังคงสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยเข้มข้นแทบจะในพริบตา ร่างกายไคลน์สั่นเทารุนแรงหนักหน่วงรอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าเกือบเลือนหายเพราะมิอาจควบคุมร่างกายได้ดังใจ“ต…ต้องขอโทษด้วยครับ พอดีเกิดปวดท้องกะทันหันขอทราบทางไปห้องน้ำได้ไหม” ไคลน์ซักถามปากสั่น สองมือเปลือยเปล่ารีบเลื่อนลงไปกุมท้องแรนด์และคนงานไม่เอะใจ เพียงชี้นิ้วไปทางประตูห้องและมอบคำอธิบาย“เดินออกไป เลี้ยวซ้าย เมื่อถึงสุดทางเดินจะเห็นปั้าย”ไคลน์ส่งยิ้มขอโทษขอโพย รีบเดินออกจากห้องแล
