างขวา แผ่นหลังผุดเหงื่อเย็นเฉียบเปียกซึมเล็กน้อย ก่อนจะใช้หลังมือเคาะประตูห้องตามมารยาทประตูเปิดออกพร้อมเสียงแผ่นไม้เสียดสี ชายวัยกลางคนกระหม่อมบาง จ้องมองไคลน์หัวจรดเท้าพลางซักถาม“คุณเป็นใคร”“มิสเตอร์แรนด์ใช่ไหม? ผมชื่อสแตแธม เป็นนักข่าวจากหนังสือพิมพ์เบ็คลันด์เดลี นี่คือบัตรประจำตัว ผมต้องการเขียนบทความเกี่ยวกับสหภาพ เพื่อให้มวลชนหันมาสนใจความเป็นอยู่ของพวกคุณ” ไคลน์ทึ่งในความลื่นไหลของคำโกหกจนเกือบหลงเชื่อว่าตัวเองคือนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ตัวจริง
“ใช่ ผมเอง แรนด์” ชายวัยกลางคนพิจารณาบัตรนักข่าวสักพัก สีหน้าของมันค่อนข้างลังเล คล้ายกับไม่เต็มใจให้สัมภาษณ์ “ผมไม่ค่อยเชื่อว่านักข่าวอย่างพวกคุณ จะทำไปเพื่อช่วยเหลือพวกเราอย่างแท้จริง”“ผมเกิดในเขตตะวันออก และทราบเป็นอย่างดีว่า ชีวิตคนงานต้องทุกข์ระทมแค่ไหน หากคุณไม่เชื่อ สามารถตามมาดูการทำงานของผมอย่างใกล้ชิด จะได้เชื่อว่า ทุกคำถามล้วนเกิดจากความห่วยใย” ไคลน์ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเสริม “ข้อมูลจากการสัมภาษณ์คนงานโดยตรง ย่อมต้องมีประโยชน์กับพวกคุณมากกว่าอยู่แล้ว เพราะนักข่าวสายนั่งเทียนอยู่ในสำนักงานไม่มีทางช่วยแก้ไขปัญหาให้พวกคุณได้มากเท่าผม อย่างน้อยทุกคนก็ได้พูดความรู้สึกจากใจจริงของตัวเอง ได้ระบายความต้องการให้คนทั่วเมืองได้อ่าน”แรนด์ใช้มือลูบกลางศีรษะพลางครุ่นคิด สีหน้ายังคงปรากฏความลังเลใจ
“ก็ได้…ผมจะตามคุณไปด้วย ขอบคุณมากครับ!” ไคลน
