งสร้างของอาคารสหภาพคนงานอู่ต่อเรือค่อนข้างธรรมดาเรียบง่าย ไม่มีพนักงานต้อนรับสาวสวย หรือโถงรับแขกหรูหราโอ่อ่า ใจกลางตึกเป็นบันไดไม้ขึ้นไปยังชั้นสอง ขนาบข้างสองฝังด้วยทางเดินและห้องทำงานตามปรกติ พื้นอาคารมิได้ถูกปูด้วยไม้แผ่นเงางาม หรือแม้กระทั่งพื้นพรม หากแต่เป็นพื้นซีเมนต์ดิบปราศจากความวิจิตร
ไคลน์หันหน้าไปมองชายคนหนึ่ง ซึ่งกำลังยืนอารักขาทางเข้าอาคาร“ผมเป็นนักข่าวจากเบ็คลันด์เดลี อยากสัมภาษณ์คนงานของสหภาพสักหน่อย จะได้ทราบความต้องการของพวกเขา”คนเฝั้าตึกสวมเสื้อนอกตัวเก่า มีรอยปะชุนหลายจุด แถมเสื้อลินินด้านในก็ยังสกปรกมากหลังจากได้ยินคำว่า ‘นักข่าว’ คนเฝั้าอาคารพลันแสดงสีหน้าหวาดระแวง“พวกเราไม่เคยหยุดงานประท้วง! ไม่เคยเลยสักครั้งเดียว!”“ผมคิดว่าคุณกำลังเข้าใจผิด ผมเป็นพวกเดียวกับคุณเห็นอกเห็นใจคนงาน และเตรียมเขียนบทความพิเศษเกี่ยวกับสหภาพแรงงาน เพื่อช่วยให้สังคมรับรู้ความเป็นอยู่อันยากลำบากของคนงานอู่ต่อเรือ เชื่อผมสิ ผมมาเพื่อช่วยเหลือพวกคุณทุกคน” ด้วยพลังของโอสถตัวตลก ไคลน์สามารถเล่าความเท็จด้วยแววตาจริงใจจนน่ามหัศจรรย์
“งั้นหรอกหรือ…คุณต้องไปพบมิสเตอร์แรนด์คณะกรรมการฝั่ายประชาสัมพันธ์ของพวกเรา เดินไปทางขวาห้องสำนักงานหมายเลขสอง” คนเฝั้าอาคารลังเลเล็กน้อยก่อนมอบคำตอบ“ขอบคุณมาก” ไคลน์พยักหน้ารับ ภายในใจกำลังผ่อนคลาย ความรู้สึกถูกจ้องมองจากใครสักคนเริ่มเลือนรางมันหักเลี้ยวเดินไปท
