ภายในอาคารใกล้ถูกทิ้งร้างของมหาวิทยาลัยแพทย์เก่าขณะเดินออกจากชุมนุมผู้วิเศษซึ่งจบลงได้ไม่นาน ออเดรย์กำลังมีสีหน้าเหม่อลอย แต่ทันใดนั้น ม่านหมอกสีเทาอันคุ้นเคยพลันปรากฏตรงหน้า พร้อมกับบุคคลเด่นตระหง่านท่ามกลางเก้าอี้พนักสูง“นี่คือเบาะแส”เสียงของเดอะฟูลดังกังวานในสมอง ตามด้วยภาพฉากแล้วฉากเล่าถูกฉายเรียงต่อกันประหนึ่งฟิล์มม้วน…ฟิล์มแบบสีบุคคลปริศนา ร่างกายไม่บึกบึนมากนัก แต่สูงเข้าขั้นพิสดารถึงสองเมตรกว่า สวมชุดคลุมนักบวชสีดำสนิท เส้นผมสีเหลืองทองหยักศกเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ดุดันและเปียมด้วยจิตสังหารแบบไม่ปกปิด มุมปากห่อเหี่ยวอย่างไม่ปรกติองค์ประกอบโดยรวมคล้ายกับหมาปั่าดุร้ายเบาะแส? เบาะแสของมือวางระเบิดหอพักบนถนนดาราวี?เบาะแสของฆาตกรผู้สังหารกาวิน? ชายในภาพคือคนร้าย? ออ
เดรย์จ้องมองอย่างประหลาดใจในตอนแรก แต่ไม่นานก็เริ่มเข้าใจประเด็นมิสเตอร์ฟูลได้เบาะแสเร็วจัง…สุดยอด…! ท่านช่างยอดเยี่ยม…ไม่สิ ท่านคือผู้ปราดเปรื่องมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว!หลังจากถอนหายใจยาว ออเดรย์หันไปมองฟอร์สด้านข้างขณะฟอร์สกำลังถอดผ้าปิดปาก หมวกผ่าตัด และเดินขึ้นไปนั่งในรถม้า เธอตระหนักถึงสายตาผิดปรกติจากออเดรย์ด้านข้างจึงหันกลับมามองพลางซักถาม“หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือ?”“เปล่า” ออเดรย์เบือนหนี นั่งลงบนเบาะฝังตรงข้ามและถอดอุปกรณ์ปลอมตัวเช่นกันฟอร์สย้อนนึกถึงการชุมนุมเมื่อครู่ เธอซักถามอย่างสงสัย“มิสออเดรย์ เหตุใดคุณ
