ตัวด้านในเสาแก้วแนวตั้งหน้าห้องเรียน พลันลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ตามด้วยการเปล่งเสียงก้องกังวานผ่านชั้นสิ่งกีดขวาง กระจายออกไปทั่วห้องอย่างเท่าเทียม“มาเริ่มกันเถอะ”…เขตตะวันออก ถนนดาราวีไคลน์ในชุดคนงานสีฟั้าอมเทาสกปรกมอมแมม สวมหมวกแก๊ป กำลังเดินเตร็ดเตร่ท่ามกลางถนนมืดสนิท แทบไม่มีเสาแสงไฟคอยให้ความสว่าง
แสงเทียนเล็ดรอดออกมาเล็กน้อยจากห้องพักของอาคารโดยรอบ ผสมผสานกับแสงจันทร์แดงจาง ซึ่งพยายามทะลวงผ่านชั้นหมอกทึบบนท้องฟั้าอย่างยากลำบาก ช่วยให้ไคลน์มองเห็นคนเดินเท้าริมถนนได้เลือนรางชายหนุ่มเดินสวนกับกลุ่มคนชรา เสื้อผ้าเก่าโทรม ใบหน้าไร้อารมณ์เจือความสิ้นหวัง พวกมันคือคนจรจัดซึ่งเพิ่งถูกตำรวจไล่ตะเพิดไม่ให้นอนตามจุดสาธารณะเมื่อไม่มีห้องให้ซุกหัวหลับ ก็ต้องเดินเร่ร่อนอย่างไร้จุดหมายไปตามท้องถนน ในบางคราว พวกมันจะมองหามุมอับสายตาหรือม้านั่งในซอกหลืบเพื่องีบพักชั่วคราว แต่เพียงไม่นานก็ถูกตำรวจไล่ตะเพิดอีกรอบท่ามกลางค่ำคืนมืดมิดและหนาวเหน็บ ชายหนุ่มมองว่าคนจรจัดเหล่านี้เหมือนกับซอมบี้ ยิ่งกว่าซอมบี้ของมาริคเสียอีกและเขตตะวันออกทั้งหมดเหมือนกับขุมนรก ยิ่งกว่าขุมนรกตามตำนานปรัมปราทันใดนั้น ไคลน์หายใจเร็วเกินไป ส่งผลให้สายลมเย็นเฉียบบาดเข้าลำคอ ขัดขวางระบบทางเดินหายใจ จนเกิดอาการ
กระแอมแห้งรุนแรงกะทันหัน มันพยายามรวบรวมสมาธิ มุมสายตาชำเลืองไปยังตึกหลังหนึ่งมุมถนนดาราวี และไม่ผิดจากในภาพข่าวมา
