หลังอาหารมื้อค่ำณ ห้องบิลเลียดของผับวีรบุรุษไคลน์ในชุดโค้ทสีดำธรรมดาและหมวกแก๊ปสีเข้ม ยกแก้วเบียร์นันวีลล์ขึ้นจิบพลางปิดประตูด้านหลัง จากนั้นก็เดินตรงไปทางคาสปาสซึ่งกำลังโน้มตัวเตรียมแทงบิลเลียดไคลน์ฉีกยิ้มกว้าง แต่ยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด คาสปาสพลันชะงักมือพร้อมกับเหยียดหลังตั้งตรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูด“มาริคไม่อยู่”“ไม่มีการชุมนุมอื่น”“ฉันขายแค่อาวุธ!”…นั่นแหละ จุดประสงค์ของฉัน…คิดไม่ถึงใช่ไหม ว่าจะมาหาด้วยเหตุผลแสนธรรมดา…ไคลน์ยกโค้งมุมปาก“ผมมาซื้ออาวุธ”
มาริคไม่อยู่…ไม่ผิดแน่ พวกเขาถูกศัตรูทราบตำแหน่งและจำเป็นต้องย้ายแหล่งกบดานโดยเร็ว…แบบนี้ก็หมายความว่า เราคงติดต่อมิสบอดี้การ์ดไม่ได้สักพัก…ว่าจะขอยืมซอมบี้ของมาริคสักหน่อย ให้ปลอมตัวเป็นลูกน้องเรา…พวกมันเก็บความลับเก่ง เชื่อฟังคำสั่ง และไม่เกรงกลัวความตาย แต่อยู่ภายใต้เงื่อนไขว่า ต้องไม่ถูกอิทธิพลของนกหวีดทองแดงเล่นงาน… ขณะตอบคาสปาส สมองไคลน์ครุ่นคิดหลายเรื่องคาสปาสประหลาดใจเล็กน้อย ถึงขั้นแสดงออกทางสีหน้ามันนำไม้คิวมาค้ำยันร่างกาย มือข้างหนึ่งลูบจมูกโตสีแดง“นายจะซื้ออาวุธแบบไหน? กระสุนชุดก่อนถูกใช้หมดแล้วหรือ? ไปฝึกอิท่าไหนถึงได้บ้าคลั่งขนาดนั้น”ไม่เลยสักนิด เราใช้กระสุนซ้อมจากสโมสรครักซ์ต่างหาก…ไคลน์ยิ้ม“อยากได้ระเบิด ระเบิดแบบเดียวกับในวงการเหมืองแร่”
“นายจะเอาไปทำอะไร?” คาสปาสโพล่งด้วยสีหน้าอึมครึม “ขอเตือนไว้ก่อน อย่าพยายามทำ
