ูเหมือนทำตัวผ่อนคลาย แต่ความจริงพร้อมจู่โจมใส่อีกฝั่ายตลอดเวลา“เกิดเรื่องแบบนั้นอยู่นานแค่ไหน?”“ผมไม่ทราบ….ไม่ทราบอะไรเลย! รอบตัวมีแต่ใบหน้าไม่คุ้นเคย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบริวารคนใดสมรู้ร่วมคิดกันบ้าง…ฮะฮะ! เด็กอย่างผมทำได้แค่แสร้งตาบอด…หลังจากทำตัวน่าสมเพชอยู่หลายปี เหล่าบริวารจงใจบังคับให้ผมดื่มเหล้า ร่วมเพศ ติดพนัน และสูบยา ทั้งหมดก็เพื่อเปลี่ยนให้ผมกลายเป็นเหมือนพวกเศษขยะ!” ราฟเตอร์·พาวน์หัวเราะแห้งราวกับคนบ้า “เมื่อเห็นผมทำตัวเหลวแหลกโดยสมบูรณ์ พวกมันก็เลิกจับตามองทันที่ และเมื่อผมขายบ้าน เหล่าบริวารก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทั้งหมด! ไม่สิ คงยังไม่ไปไหนไกลแน่ พวกมันกำลังเฝั้ามองผม ไม่ปล่อยให้ผมแจ้งตำรวจได้ง่ายนัก…”
ชายคนนี้มีอาการทางจิต…เราไม่มีทางทราบเลยว่า คำพูดของเขาจริงหรือเท็จกันแน่ ถึงสีออร่าจะตรงตามอารมณ์ภายนอก แต่ก็ไม่มีหลักฐานยืนยันว่า เขาไม่ได้สะกดจิตตัวเองให้เชื่อเช่นนั้น เพื่อกลบเกลื่อนชีวิตอันน่าสมเพชหลังจากไวเคาต์แก่ชราเสียชีวิตลง…ถ้าเป็นอย่างหลัง การกุเรื่องโกหกตัวเองซ้ำไปมาอย่างยาวนาน จะทำให้สมองฝังใจว่าเป็นความจริง…ในฐานะนักวิชาการคีย์บอร์ดจากโลกเก่า ผู้เก่งทุกเรื่องอย่างละนิด ไคลน์เคยพบคนหลอกตัวเองมานักต่อนักแล้วผ่านไปสองวินาที่ ชายหนุ่มซักถาม“แล้วคนก่อนหน้า ถามคำถามแบบไหน?”“ถามว่าทายาทสองคนของอดีตไวเคาต์เสียชีวิตอย่างไรและถามว่าไวเคาต์เฒ่ามีพฤติกรรมเช่นไรในช่วงเว
