ห้ผมเรียกคุณว่าอย่างไร”“มิลเลอร์·คาเตอร์” สุภาพบุรุษสูงวัยกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ“มิสเตอร์คาเตอร์ คุณต้องการให้ผมทำงานแบบไหนหรือ?” ไคลน์ถามเข้าประเด็นทันทีโดยไม่มัวเสียเวลากับบทสนทนาจิปาถะขณะซักถาม มันแอบเปิดเนตรวิญญาณเพื่อสำรวจคาเตอร์สุภาพบุรุษสูงวัยคนนี้มีสุขภาพค่อนข้างดี อาจมีปัญหาเล็กน้อยบริเวณข้อต่อหัวเข่าซ้าย คงเกี่ยวกับโรคไขข้อกระมัง…ออร่าอารมณ์มีสีฟั้าคราม แสดงถึงความเยือกเย็น
ปราศจากอาการประหม่า…เพียงชำเลืองมอง ไคลน์ได้รับข้อมูลเบื้องต้นของอีกฝั่ายมิลเลอร์·คาเตอร์ใช้มือข้างหนึ่งยกถ้วยลายคราม ส่วนอีกข้างลูบไล้ผิวแก้วอย่างอ่อนโยน“เรื่องของเรื่องคือ…ผมเพิ่งซื้อบ้านหลังใหม่แถวถนนวิลเลียมส์…เอ่อ ผมย้ายมาจากแคว้นเลียบทะเลด้วยเหตุผลทางธรุกิจ หลังจากนี้คงได้อาศัยในเบ็คลันด์เป็นการถาวร”ถนนวิลเลียมส์…อยู่แถวไหนกันนะ…นักสืบเอกชนเชอร์ล็อก ผู้เพิ่งยายมาพักอาศัยในกรุงเบ็คลันด์ได้ไม่ถึงเดือน มันพยายามนึกเค้นพิกัดของถนนจากความทรงจำ แทนการหยิบแผนผังเมืองหลวงออกมากางอ่าน เนื่องจากพฤติกรรมอย่างหลังจะทำให้ลูกค้าเสื่อมศรัทธามิลเลอร์·คาเตอร์ชำเลืองครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายเรื่องราวฝังตัวเองต่อ“จากข่าวลือของชาวเมืองในละแวกดังกล่าว บ้านหลังปัจจุบันของผมเคยเป็นทรัพย์สินของไวเคาต์ตกอับ นั่นคือ
เรื่องราวในอดีตสมัยยี่สิบสามสิบปีก่อน หลังจากเกิดการเปลี่ยนมือหลายครั้ง ปัจจุบันได้กลายมาเป็นของผม ทางผมมีแผน
