เป็นก้อนสุดท้ายแล้วสำหรับการดำรงชีวิตประจำวันเราไม่ติดค้างใครอีกแล้วนอกจากจัสติส…ไคลน์ครุ่นคิดพลางปรุงสเต๊กทีโบน ตามด้วยการราดด้วยซอสพริกไทยดำของโปรดแต่ขณะกำลังจะลิ้มรสเนื้อคุณภาพสูงในระดับความสุก‘มีเดียม-เวล’ เสียงกริ่งบ้านพลันดังขัดจังหวะ“มาดามแมรี? ไม่เร็วไปหน่อยหรือ?” ชายหนุ่มรีบวางมีดส้อมและเดินไปทางประตูบ้านด้วยสีหน้าประหลาดใจมันยืนค้างหน้าประตูเล็กน้อยเพื่อให้ภาพของผู้มาเยือนปรากฏในนิมิต
อีกฝั่ายสวมโค้ทตัวใหญ่สีเทาอ่อน ดวงตาสีฟั้าเรียวยาวหมวกผ้าไหมทรงสูง และไม้ค้ำสีดำเลี่ยมทองรูปทรงโบราณของสุภาพบุรุษ จอนสองข้างมีสีขาวแซม ผิวหน้าปรากฏรอยย่นร่องลึก ใบหน้าโดยรวมค่อนไปทางชรา“ให้ผมช่วยอะไรหรือ?” ไคลน์ซักถามหลังจากเปิดประตูสุภาพบุรุษสูงสัยกล่าวด้วยสำเนียงของแคว้นเลียบทะเลอันเข้มข้น“ใช่นักสืบเอกชนเชอร์ล็อกหรือไม่?”“ใช่ครับ มีงานให้ผมทำหรือ?” ไคลน์ผงกศีรษะรับและหลบให้อีกฝั่ายเดินเข้ามาด้านใน ก่อนจะนำทางไปยังห้องรับแขกมันลังเลราวสองวินาที่“จะรับชาดำหรือกาแฟดีครับ”“น้ำร้อนหนึ่งแก้วก็พอ” สุภาพบุรุษสูงวัยถอดหมวกขณะนั่งลงบนเก้าอี้นวม
ดีมาก สั่งของไม่ยาก…บางที่ เราควรจ้างผู้ช่วยสักคนเพื่อบริการเครื่องดื่มให้แขกและทำความสะอาดบ้าน…ไคลน์เดินเข้าไปในครัวเพื่อล้างแก้วพลางใช้ความคิดหลังจากยกน้ำร้อนวางด้านหน้าสุภาพบุรุษสูงวัย ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งบนเก้าอี้ฝังตรงข้าม สองมือวางประสานกันตรงหน้า“ใ
