ถันลิ้มรสอาหารเช้าด้วยสีหน้าแววตาผ่อนคลายผิดกับเมื่อครู่‘แล้วเอ็งจะทำหน้าเครียดทำไม เราเกือบกินไม่ลงแล้วเชียว’ไคลน์บ่นเป็นหมีกินผึ้งก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาจัดการมื้อเช้าค่อนไปทางอร่อยจนอิ่มหนำหลังจากโบกมืออำลาเยอร์เก้นและดอริส ไคลน์เดินทางไปถึงเขตนักบุญจอร์จด้วยการต่อรถสามเที่ยว จากนั้นก็ลงนามทำสัญญากับเลพเพิร์ดและจ่ายเงินก้อนแรก ห้าสิบปอนด์
งวดสองมีมูลค่า สามสิบปอนด์และต้องจ่ายในอีกสองสัปดาห์ถัดไป แต่กระนั้นก็ขึ้นอยู่กับความคืบหน้าของเลพเพิร์ดอีกที่มาถึงจุดนี้ไคลน์เหลือเงินติดตัวเพียง ยี่สิบเอ็ดปอนด์ แปดซูลถัดมา ชายหนุ่มเดินทางกลับเขตเชอร์วู้ดและเข้าใช้บริการหอสมุดของเมืองเพื่ออ่านหนังสือพิมพ์ทัสซอคย้อนหลังครึ่งปีมันต้องการทราบทุกข่าวเกี่ยวกับเอกอัครราชทูตสาธารณรัฐอินทิสประจำอาณาจักรโลเอ็นจนกระทั่งเกือบบ่าย ไคลน์ได้พบภาพขาวดำของใบหน้าคุ้นเคยในนิมิตความฝัน“เบเคอร์ลัน·ฌอง·มาติน”ไคลน์พึมพำชื่อของราชทูตอินทิสภายในใจ ก่อนจะเดินออกจากหอสมุดเพื่อหาอาหารเติมเต็มความอิ่มท้อง………14 : 50
ไคลน์แสร้งทำเป็นงีบในห้องนอนผ้าม่านในห้องถูกขึงมิดชิดพร้อมกับการเดินทวนเข็มสี่ก้าวส่งตัวเองเข้าไปในห้วงมิติเหนือหมอกเทาประโยคทำนายแรกคือคนของกองทัพลดระดับการตรวจตราลงหรือยัง และคำตอบออกมาเป็นเชิงบวก จากนั้นจึงเขียนประโยคคำถามถัดไป มันคิดเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนเช้า“ผู้บุกรุกเมื่อคืน”ไคลน์เอนหลังพิงเก้าอี้พลางพึมพำประ
