นุ่มยืนจ้องมองกระดาษด้วยสีหน้าดำมืดสักพัก ก่อนจะเดินกลับไปทางเตียนนอนและทิ้งตัวหลับสนิทด้านนอกผ้าม่านหน้าต่างสีดำมิดชิดปกปิดกระจกห้องนอนจันทร์แดงเริ่มส่องแสงลอดผ่านกลุ่มเมฆดำบนฟากฟั้าสำเร็จเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าทุกครั้ง……….ณ หอพักหลังหนึ่งในเขตฮิลส์ตันฟอร์สผู้แยกนอนกับซิล ลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางใช้สองมือกุมศีรษะ ใบหน้าค่อนไปทางสวยกำลังบิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวดประหนึ่งถูกอสุรกายสิงร่างผ่านไปหนึ่งอึดใจฟอร์สเลื่อนมือลงมาปิดใบหูพร้อมกับนอนบิดตัวไปมาบนเตียงอย่างทุกข์ทรมาน ราวกับพยายามอดทนต่อเสียงเพรียกแสนโหยหวนจากใครสักคน
เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดบนหน้าผาก เส้นเลือดหลังฝั่ามือปูดนูนจนน่าหวาดเสียว ร่างกายบิดเกร็งสลับชักกระตุกรุนแรงต่อเนื่องดวงตาสีฟั้าครามเคยเฉื่อยชาและขี้เล่นในยามปกติ ปัจจุบันกำลังอัดแน่นด้วยความเจ็บปวดเหนือพรรณนา ยากแก่การอธิบายเป็นคำพูดในส่วนลึกสุดของตาดำคล้ายกับมีแสงเงาปริศนาซ้อนทับกันหลายชั้น“ไม่!”ฟอร์สอดกลั้นไม่ไหวเสียงเจือความทุกข์ทรมานถูกเปล่งจากปากในลักษณะแผ่วเบา ฝั่ามือเลื่อนจากใบหูไปดึงเส้นผมด้วยท่าทางสั่นเทาคลับคล้ายว่าพยายามต่อสู้กับความเจ็บปวดด้วยความเจ็บปวดมากกว่าหลังจากช่วงเวลานรกแห่งการบิดตัวผ่านไปราวสองนาทีร่างฟอร์สกลับมานอนแน่นิ่งไม่เคลื่อนไหวอีกครั้งจนกระทั่งเธอเลื่อนมือมาวางตรงหน้าตัวเองและได้เห็นกระจุกเส้นผมสีน้ำตาลหยักศกสองกำ รอยยิ้มแสนรันทดหดหู่เริ่มปรากฏบน
