องมนุษย์”คาสปาสลูบจมูกแดงก่ำ ดวงตาเริ่มหรี่ลงมันยืนจ้องไคลน์นานเกือบสองนาที่ ปล่อยให้ความเงียบงันสร้างแรงคุกคามกัดกร่อนจิตใจอีกฝั่าย
“ฉันเดินไปถามให้ได้ แต่ไม่ขอรับประกันว่าจะมีใครยอมรับภารกิจ”‘รู้จักผู้วิเศษหลายคนสินะ…’ไคลน์ฉีกยิ้ม“ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร แต่ผมขอแสดงสินน้ำใจล่วงหน้า”คาสปาสหยิบธนบัตรจากโต๊ะบิลเลียดและเดินออกจากห้องอีกครั้ง หนนี้นานถึงสิบนาทีเต็ม ก่อนจะเปิดประตูกลับเข้ามาใหม่ไคลน์ใช้เวลาระหว่างรออย่างเบื่อหน่ายจัดการเบียร์นันวีลล์จนเกลี้ยงแก้ว“เขาอยากพบผู้ว่าจ้างก่อนตัดสินใจ”คาสปาสอธิบายเสียงทุ้มต่ำ“ไม่มีปัญหา ถ้าเป็นผมก็คงต้องการทราบรายละเอียดและความยากของภารกิจก่อนรับงานเหมือนกัน”
ไคลน์อมยิ้มพร้อมผงกหัว จากนั้นก็เดินตามคาสปาสขากะเผลกแหวกผ่านฝูงชนกลุ่มใหญ่ ผ่านเวทีมวย จนกระทั่งถึงห้องใกล้ครัวคาสปาสหยุดเดินและเคาะประตูเสียงเบาหลังจากได้รับอนุญาต มันผลักประตูเข้าไปโดยมีไคลน์ตามติด ด้านในเป็นห้องเล่นไพ่ขนาดใหญ่ ผู้คนจำนวนสิบกว่ากำลังล้อมวงเล่นไพ่โปั๊กเกอร์เมื่อเห็นคาสปาสและไคลน์เดินผ่านกรอบประตูเข้าไป ชายสวมกั๊กดำเชิ้ตขาวลุกยืนอย่างไม่รีบร้อน ส่วนคนเล่นไพ่อื่นๆพลันหยุดการกระทำโดยไม่ส่งเสียงไคลน์กวาดสายตามองหนึ่งรอบพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะนอกจากบุรุษกั๊กดำผู้ลุกเดินเข้ามาใกล้ สมาชิกวงไพ่คนอื่นมอบบรรยากาศแปลกประหลาดยากอธิบาย ใบหน้าแต่ละคนซีดเซียวผิดวิสัย ดวงตาคล้
