ิ่ง·ซาเมอร์ กำลังนั่งบนเก้าอี้นวมในห้องนั่งเล่นลุคร่างท้วมผู้มาพร้อมหนวดเคราขนาดเท่าดินสอ ลุกขึ้นยืนพลางเหยียดแขนขณะเดินเข้าหาไคลน์“สายันห์สวัสดิ์ มิสเตอร์โมเรียตี้ ผมเพิ่งทราบว่าคุณเป็นนักสืบเอกชน อาชีพนี้คงเผชิญอันตรายมากพอดู…ใช่ไหม?”“เป็นความผิดของผมเองครับ ผมคิดว่าตัวเองอาจไปได้ดีกับเส้นทางนักสืบ…บางทีผมควรมองหางานใหม่”ไคลน์กล่าวพลางยื่นแขนจับมือเจ้าบ้าน“ผมเสียใจกับเรื่องเมื่อคืน และจะชดเชยให้อย่างเหมาะสมแน่นอน”“ไม่เอาน่า มันก็แค่อุบัติเหตุ”ลุคกล่าวอย่างผ่อนคลายสตรีผมทองตาฟั้า มาดามสตาร์ลิ่งผู้งดงามส่งเสียงซักถามอย่างสนใจ
“คุณลงมือฆ่าผู้บุกรุกเองเลยหรือ? อ้ะ! ว่าแต่จะรับชาดำก่อนไหมคะ?”ไคลน์ผงกศีรษะ“มันคงเป็นแค่โจรกระจอกครับ”ไคลน์ไม่ลงรายละเอียดของปัญหามากนัก มันไม่ต้องการให้สองสามีภรรยาซาเมอร์เกิดความหวาดระแวง‘ในเมื่อตำรวจไม่ได้เล่าให้พวกเขาฟัง เราก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำ’ไคลน์เสริมในใจลุค·ซาเมอร์ฉีกยิ้มกว้าง“ฝีมือคุณนับว่าไม่เลว ในฐานะเพื่อนบ้าน พวกเรารู้สึกปลอดภัยอย่างมาก บางทีอาจมีงานไหว้วานให้คุณทำในอนาคต”ไคลน์ยิ้มแห้ง“ผมเกือบแย่เหมือนกัน”
“แต่ผลลัพธ์สุดท้ายคือชัยชนะของคุณ!”ลุคอมยิ้มหลังจากพูดคุยในหัวข้อดังกล่าวอีกสักพัก มาดามสตาร์ลิ่งยกถ้วยชาลายครามขึ้นมาจิบ“ดิฉันนึกสงสัยมาตลอดว่า นักสืบเอกชนมีรายได้เฉลี่ยต่อสัปดาห์เป็นอย่างไรบ้าง”ไคลน์ไม่คิดปิดบังมันอมยิ้มพลางกล่าวออกไปตาม
