นุ่มสูดลมหายใจเต็มปอด ตามด้วยถอนหายใจยาวเหยียด จากนั้นก็กระตุกด้ามจับและออกแรงเปิดประตูข้างในมีลักษณะเป็นห้องขนาดเล็ก กำแพงค่อนข้างหนาโต๊ะเล็กตั้งกึ่งกลาง รวมถึงเก้าอี้สองตัวหันหน้าเข้าหากันด้วยแสงสว่างจากตะเกียงหรูหรา ไคลน์มองเห็นพนักงานสอบสวนในเชิ้ตสีดำ แต่งกายได้ค่อนข้างประหลาด เพราะอีกฝั่ายไม่ได้สวมเครื่องแบบมาตรฐานอย่างเสื้อกั๊ก แต่กลับสวมโค้ท เสื้อผ้านอกระเบียบการแต่งกาย ทับเข้าไปแทนคิ้วเล็กบาง ดวงตาสีฟั้าเย็นชา ใบหน้าเรียวคมประหนึ่งใบมีด แววตาดุดันแข็งกร้าวปราศจากความอ่อนโยนมันชี้ไปทางเก้าอี้ฝังตรงข้ามตัวเองพร้อมกับเปล่งเสียงทุ้ม“ผมถาม คุณตอบ”
ยังไม่ทันสิ้นสุดประโยค ไคลน์สัมผัสว่ามีพลังลึกลับล่องหนพุ่งเข้ามาสะกดข่มตนไว้อย่างหนักหน่วง เป็นความรู้สึกคล้ายจิตใจถูกแส้ไฟฟั้าฉีกกระชาก ดวงวิญญาณถูกแส้หนามเฆี่ยนตี‘ความรู้สึก’ ทั้งหมดทั้งมวลเป็นไปอย่างเจ็บปวดประหนึ่งสมองสั่งการโดยตรง หมดสิทธิ์ขัดขืนโดยสิ้นเชิงกระทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากสั่นเทาและงอเข่าลงอย่างจำนนไคลน์เกือบล้มลงพื้น มันใช้มือคว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทันและพยุงตัวนั่งลงบนเก้าอี้ขมับเต้นระรัวราวกับจะระเบิดเสียให้ได้‘นี่มัน…พลังพิเศษแน่นอน’มนุษย์ปกติคงเข้าใจว่าสิ่งนี้คืออาการทางจิตทั่วไป เกิดจากความประหม่าและสีหน้าไม่เป็นมิตรของพนักงานสอบสวนฝังตรงข้าม แต่ไคลน์สามารถจำแนกได้ชัดเจนว่านี่คือพลังพิเศษพลังสำหรับการจู่โจมจิตใจโดยตรง!ไคล
