ปากถุงและสำรวจเงินด้านในด้วยสีหน้าเปียมสุข ธนบัตรสีเทาแถบดำวางเรียงรายหลายปึก แต่ละปึกค่อนข้างหนา กลิ่นหมึกพิมพ์โชยเข้มข้น หากใครได้สูดดมเป็นต้องสดชื่นหายเหนื่อย“สิบปอนด์…”ซิลขยับปึกธนบัตรเพื่ออ่านตัวเลขบนผิวกระดาษ ด้านข้างเป็นฟอร์สผู้เกียจคร้านและไม่แยแสเงินทอง แต่คราวนี้กลับเอนตัวเข้ามาใกล้เพื่อให้เห็นเต็มสองตา‘นี่มันไม่ต่ำกว่า…’เมื่อเห็นความหนา ซิลพยายามนับว่าในหนึ่งปึกมีธนบัตรทั้งสิ้นกี่ใบ หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง สองสาวหันมองตากันด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด
จำนวนเงินมากกว่าในจินตนาการของพวกหล่อนเป็นเท่าตัว!ออเดรย์ยกมุมปากเล็กน้อย“ทั้งหมดแปดร้อยปอนด์ แต่พวกคุณสองคนต้องนำเงินไปแบ่งกันเอง และขอแสดงความเสียใจย้อนหลัง กับการทำให้พวกคุณต้องเผชิญหน้าอันตราย”‘แปดร้อยปอนด์…พวกเราไม่ต้องการคำขอโทษเลยสักนิด! ต่อให้ทราบล่วงหน้าว่ามีอันตรายรออยู่ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะเลือกทำมันอยู่ดี! แม้จะแบ่งครึ่งอย่างเท่าเทียม แต่เมื่อรวมกับเงินออมของเรา จำนวนนี้จะเพียงพอสำหรับซื้อสูตรโอสถเจ้าพนักงาน!’หญิงสาวผู้สูงเกินหนึ่งร้อยห้าสิบเซนติเมตรไม่มากอย่างซิลกำลังจ้องมองปึกธนบัตรภายในถุงกระดาษด้วยใบหน้าเหม่อลอย ส่วนลึกของจิตใจปรารถนาจะหยิบพวกมันออกมาบรรจงนับอย่างละเอียดถี่ถ้วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พวกเธอเชื่อว่า ก้อนทองเดินได้อย่างเด็กสาวทายาทตระกูลฮอลล์ไม่มีทางคดโกง แต่อีกฝั่ายก็อาจนับจำนวนผิดได้เช่นกันทุกคนผิดพ
