ป็นจำนวนมากแสงหลากสีสันก่อตัวเป็นเค้าโครงมนุษย์ท่ามกลางความมืดทั้งหมดเป็นคนปกติ เป็นคนธรรมดา เพียงแต่สุขภาพร่างกายย่ำแย่สุดขีด สีหน้าเหม่อลอยไร้อารมณ์ ดวงตาว่างเปล่าและย่างก้าวเป็นไปอย่างอ่อนแรง มีทั้งหญิงและชาย
‘เลยเที่ยงคืนมาแล้ว ทำไมพวกเขายังเดินบนถนนอยู่อีก’ไคลน์รีบเดินหลบขึ้นไปบนทางเท้าอย่างระมัดระวังหลังจากสวนทางกับกลุ่มแรก มันได้พบกลุ่มสอง กลุ่มสาม และกลุ่มสี่ ทุกคนมีสีหน้าแววตาว่างเปล่าเหมือนกันทั้งหมดชายหนุ่มขมวดคิ้วสับสน แต่ขณะกำลังจะเดินเข้าไปซักถามโสตประสาทพลันได้ยินเสียงตะโกนกึกก้องมาจากด้านหน้า“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! พวกแกทุกคนลุกขึ้น! ไอ้พวกเวรตะไล!ถนนและสวนสาธารณะไม่ได้มีไว้ให้พวกขี้เกียจมานอน!”………ไคลน์สะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับนึกถึงวลี ‘กฎหมายคนจน’ ขึ้นมาทันที่ จึงเริ่มทราบความเป็นไปของเหตุการณ์เพราะเคยเผชิญหน้าด้วยตัวเองมาแล้วหนหนึ่งฟูั่ว!
มันพ่นลมหายใจผ่อนคลาย ตามด้วยการเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังถนนปาล์มดำของเขตตะวันออก มันเช่าหอพักขนาดหนึ่งเตียงนอนไว้บนถนนเส้นดังกล่าวก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเป็นเวลาสองชั่วโมง……….หลังจากได้รับพลังวิญญาณกลับคืนมาบางส่วน มันเดินลงจากหอพัก หักกิ่งไม้ออกมาใช้แทน ‘แท่งวิญญาณ’ เพื่อค้นหาบางสิ่ง“พิกัดของศพเซอเรียล พิกัดของศพเซอเรียล”……….หลังจากทำนายซ้ำไปเรื่อยๆ ไคลน์เดินตามผลลัพธ์แท่งวิญญาณโดยใช้เส้นผมสีน้ำตาลเป็นสื่อกลาง จนกระทั่งถึงมุมหนึ่งของเขตตะวัน
