บี๊บ.บี๊บ.บี๊บ.โทรเลขภายในห้องทำงานของดันน์ส่งเสียงร้องประหนึ่งมีชีวิตชีวามีข้อความจากใครบางคนถูกส่งมาถึงแต่ไคลน์และเลียวนาร์ดไม่สามารถแบ่งสมาธิสนใจเรื่องอื่นได้อีก พวกมันแหงนหน้าเพ่งนับจังหวะเข็มยาวบนนาฬิกาแขวนด้วยดวงตาแดงก่ำ“10”“9”“8”…ขณะเดียวกันดันน์·สมิทถือกล่องสี่เหลี่ยมผิวเงินแวววาวคล้ายกระดูก พุ่งตัวเข้าไปในห้องรับแขกด้วยสีหน้าขึงขังแน่วแน่เมกูสซึ่งผมแหว่งไปหลายจุด กำลังใช้เล็บมือข่วนใบหน้าเป็นทางยาวจนเกิดแผลลึกถึงกระดูกขาว
ทันใดนั้น เธอสัมผัสถึงบางสิ่งผิดปกติ เด็กสาวรีบลุกยืนพลางแหกปากชี้หน้าด่าดันน์ในชุดกันลมสีดำ“แกคิดจะฆ่าลูกฉัน!”บึ้ม!เสียงแผดร้องผสมผสานกับเสียงระเบิดของบางสิ่ง ดังก้องกังวานภายในห้องรับแขก ไคลน์รู้สึกเหมือนถูกค้อนเหล็กทุบใส่ท้ายทอยฉับพลัน หัวสมองมึนงงจนเกือบลืมนับถอยหลังตามคำสั่งดันน์·สมิทภาพการมองเห็นถูกย้อมจนแดงฉาน ของเหลวอุ่นไหลซึมจากรูจมูกไคลน์หันไปมองด้านข้างตามจิตใต้สำนึก มันมองเห็นเลือดสีแดงสดกำลังไหลซึมจากมุมปากและรูจมูกของเลียวนาร์ด·มิเชลใบหน้าอีกฝั่ายกำลังขาวซีดคล้ายซากศพ ร่างกายโงนเงนราวกับจวนเจียนล้มลงเต็มที่‘เราก็คงมีสภาพไม่ต่างกัน’
ไคลน์พยายามรวบรวมสตินับถอยหลังเพื่อไม่ให้การเสียสละของดันน์สูญเปล่า“5”“4”…เมื่อถูกคลื่นเสียงหวีดแหลมปะทะร่าง นัยน์ตาเทาเข้มของดันน์เริ่มผุดเส้นเลือดฝอยแดงก่ำปูดโปน ทุกรากแขนงสามารถมองเห็นเด่นชัดจากระยะไกลเส้นเลือด
