ไคลน์กลั้นหายใจขณะใช้แผ่นหลังพิงประตู ใบหน้าหันเข้าหาทางเดินมืดมิดบนชั้นสอง‘หัวหน้ากำลังทำอะไร? เขาเป็นอะไรไป? ทำไมถึงต้องดื่มเลือด? สัญญาณการคลุ้มคลั่ง?’สมองไคลน์เริ่มปันปั่วน ประสิทธิภาพการคิดคำนวณลดลงจากปกติหลายเท่าตัวเกือบยี่สิบวินาทีถัดมา มันขบกรามแน่นพร้อมกับเดินลงไปยังชั้นล่างด้วยฝีก้าวเงียบงันของตัวตลกถัดมาเป็นการจงใจย่ำเท้าเสียงดังกลับขึ้นมายังห้องนอนมาดามเชอรอนไคลน์เห็นดันน์กำลังผนึก 3-0271 ในผ้าดำอย่างระมัดระวังแววตาค่อนข้างเคร่งขรึม แต่ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลาราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงภาพมายาหางตาไคลน์รีบชำเลืองด้านข้าง และพบว่าศพโคเฮนรียังอยู่ในสภาพเดิมทุกประการ ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มสูดลมหายใจ“หัวหน้า ผมจะยืนยันได้อย่างไรว่าคนรับใช้อยู่ในภาวะหลับลึก ลำพังเนตรวิญญาณไม่เพียงพอจะช่วยระบุแน่ เพราะผมเห็นสีออร่าอารมณ์ของแต่ละคนแตกต่างกันไป คงเกิดจากความฝันในขณะนั้น”ดันน์ใช้มือลูบคลำกระจกผู้สื่อวิญญาณแผ่วเบาพร้อมกับนิ่งเงียบนานหลายวินาที่ก่อนจะเปล่งเสียงแหบพร่า“ขอโทษด้วย ผมลีมสนิท ค่ำคืนนี้ทำอะไรก็พลาดไปหมดคุณไม่ต้องแล้วเดี๋ยวผมตรวจสอบเอง”ดันน์ยกมือแตะหว่างคิ้วพลางหลับตา เกิดคลื่นกระเพื่อมแผ่กระจายออกไปทั่วตัวบ้านรวมถึงชั้นหนึ่งสำหรับฝันร้าย การตรวจสอบว่าใครหลับใหลถือเป็นเรื่องแสนง่ายดายไคลน์พลันผงะเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มันก้มศีรษะลงพลางเม้มริมฝีปากแน่น
‘หัวหน้า
