งกล่าวเป็นเวลานานโดยไม่ขยับตัว ประหนึ่งรูปปันหินอ่อนก็มิปานห้านาทีถัดมา มันถอนหายใจอ่อนเพลีย มือขวาเลื่อนลงไปเผาก้อนกระดาษด้วยพลังวิญญาณจนไหม้เกรียม สายตาจ้องมองซากขี้เถ้าโปรยลงในถังขยะข้างโต๊ะหลังจากจัดระเบียบความคิด ไคลน์นำกระดาษแผ่นใหม่ออกมาเขียน :“ถึงมาดามดาลีย์ พวกเราเพิ่งบรรลุภารกิจโดยต้องเสียสละหนึ่งในพวกพ้องคนสำคัญ รายละเอียดทั้งหมดของคดีมีดังนี้…ในขณะนั้น ผมตระหนักว่าเนตรวิญญาณของตัวเองไม่สามารถระบุภาวะหลับใหลของคนใช้ภายในบ้าน และการทำนายรายบุคคลเป็นเรื่องเสียเวลาเกินไป จึงเดินกลับขึ้นไปเพื่อหวังซักถามหัวหน้าถึงวิธีตรวจสอบให้สะดวกและรวดเร็ว ทันใด
นั้น ผมบังเอิญเห็นภาพสะท้อนจากกระจกเงา หัวหน้ากำลังคุกเข่าข้างศพโคเฮนรีโดยมีเลือดสีแดงสดเปียกชุ่มรอบริมฝีปากไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่ทราบเลยว่าหัวหน้ากำลังอยู่ในสภาพไหน หวังว่าคุณสามารถมอบคำตอบให้ได้”…………หลังจากเขียนเสร็จ ไคลน์อ่านจดหมายซ้ำด้วยความรู้สึกแน่นหน้าอก ก่อนจะพับครึ่งเพื่อเตรียมส่งมันประกอบพิธีกรรมอัญเชิญผู้ส่งสารของมาดามดาลีย์พร้อมกับเปิดเนตรวิญญาณเตรียมพร้อม เพียงไม่นาน ใบหน้าโปร่งแสงซึ่งมีเพียงปากได้ปรากฏตัว นิ้วขาวซีดทั้งห้ากำลังขยับเหยียดออกจากปลายลิ้นยาวไคลน์ยื่นจดหมายให้ด้วยสีหน้ารีบเฉยเมื่อสภาพแวดล้อมกลับเป็นปกติ มันนั่งลงและเริ่มเขียนจดหมายฉบับใหม่คราวนี้เตรียมส่งหามิสเตอร์อะซิก
“…จากภารกิจล่าสุด มีบางสิ่
