“เชิญ” ดันน์ขานตอบนุ่มนวลไคลน์เปิดประตูเข้าไป และได้พบดันน์กำลังรับประทานอาหารเช้า มือขวาถือถ้วยกาแฟส่งกลิ่นหอมฟุั้ง บนโต๊ะตรงหน้ามีจานขนมปังข้าวโอ๊ตและเบคอนแผ่นดันน์หยิบชิ้นขนมปังทาเนยใส่ปากเคี้ยว จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังเก้าอี้ฝังตรงข้ามไคลน์ไม่ต้องการรบกวนมื้อเช้าของหัวหน้า มันเพียงอมยิ้มและนั่งลงอย่างเงียบงันเมื่อเห็นอีกฝั่ายไม่รีบร้อน ดันน์ผ่อนคลายตัวเองด้วยการเอนหลังพิงเบาะ มันละเมียดกาแฟหอมกรุ่นในถ้วยพร้อมกับจัดการอาหารเช้าอย่างสบายใจหลังจากเสร็จสรรพ ดันน์หยิบผ้าขาวเช็ดมุมปากพร้อมกับซักถาม“มีอะไรหรือ?”ไคลน์ผงกศีรษะขึงขัง
“ผมนัดพบมิสเตอร์ดักซ์เตอร์ จิตแพทย์โรงพยาบาลจิตเวชและสมาชิกสมาคมแปรจิต”ขณะอธิบาย สายตาชำเลืองเห็นนิตยสารเปิดค้างวางบนโต๊ะทำงาน“มีข่าวเพิ่มเติม?” ดันน์ถามพลางกอดอกไคลน์อธิบายไม่ซับซ้อน“เขาเล่าว่า ก่อนมิสเตอร์ยูเก็นจะกลายเป็นคนเสียสติชายคนหนึ่งเคยมาเยี่ยมยูเก็นถึงสามครั้งในเวลาไล่เลี่ย ชื่อของมันคือ …ลาเนวุส”“…ลาเนวุส” ดันน์ใช้มือนวดขมับ“…เหมือนเคยได้ยินมาก่อน”“นักต้มตุ๋นในคดีฉ้อโกงเงินหมื่นปอนด์”ไคลน์เตือนความทรงจำดันน์ขมวดคิ้วไตร่ตรองสักพัก ก่อนจะส่ายศีรษะแผ่วเบาอย่างจนปัญญา
…หัวหน้า ไม่อ่อนไหวเรื่องเงินเอาเสียเลยไคลน์รำพันก่อนอธิบายรายละเอียด“เป็นคดีหลอกลวงให้ระดมทุนสร้างเหมืองเหล็กขนาดใหญ่ หมอนั่นเปั่าหูนักธุรกิจหลายรายในเมืองทิงเก็น มีเหยื่อได้รับความเสียหา
