ขณะไคลน์เดินผ่านห้องทำงานหัวหน้า มันชำเลืองเข้าไปและพบว่าดันน์·สมิทกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้พลางสูบไปปอันโปรดอย่างสบายใจดันน์ชำเลืองมองตอบก่อนจะเปลี่ยนท่านั่ง“…สีหน้าดีมาก ไม่เหมือนคนเพิ่งดื่มโอสถ”“อาจเป็นข้อได้เปรียบของการย่อยโอสถจนหมดจดก่อนดื่มขวดใหม่ครับ”ไคลน์ปิดประตูด้านหลังพร้อมกับเดินมานั่งเก้าอี้ฝังตรงข้ามดันน์ตนและหัวหน้าต่างตระหนักถึงเทคนิคสวมบทบาทแล้วดังนั้นคำสาบานต่อหน้าสมบัติเทพธิดาจึงอนุญาตให้สนทนากันได้ พวกเขาสามารถแลกเปลี่ยนทัศนคติและข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าวได้อย่างอิสระ
แต่ก็ไม่มีใครต้องการพูดถึง เนื่องจากทั้งคู่ล้วนเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว สายตาชายหนุ่มเพียงประสานกับดันน์อย่างเงียบงันจนกระทั่งไคลน์ตัดสินใจถาม“เจ้าคุณท่านไปแล้วหรือ?”“ในฐานะอาวุโสใหญ่ ท่านมีงานอื่นอีกมากให้ต้องเร่งสะสาง”ดันน์เว้นวรรคเล็กน้อย“…แล้วก็ท่านนำคู่ดวงตาคริสตัลสีแดงจากซากศพลุงนีลล์ติดตัวไปด้วย”“ทำไมกัน?”ดันน์หยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ ก่อนจะมอบคำตอบหลังจากนั่งเงียบงันสักพัก“พวกเราไม่ควรโกหกตัวเอง ผู้คลุ้มคลั่งนั้นไม่ต่างอะไรกับสัตว์ประหลาด ผมเคยเล่าให้ฟังแล้วว่าบรรดาสัตว์วิเศษจะ
หลงเหลือวัตถุบางชนิดซึ่งอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณเข้มข้นหลังจากเสียชีวิต”“วัตถุหลงเหลือจากผู้คลุ้มคลั่งจะเกิดการอาละวาดรุนแรง ทางโบสถ์ตัวการจึงต้องนำไปปิดผนึก สิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นบรรดาสมบัติวิเศษในการครอบครองของโบสถ์”“นโย
