เก้าอี้พนักสูงแบบโบราณ หันหน้าชนกันโดยมีระยะห่างไม่ถึงหนึ่งเมตรสุภาพบุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งเก้าอี้ฝังหันหน้าให้ประตู อายุราวสามสิบ สวมเสื้อกันลมสีดำตัวใหญ่เหมือนกับเหยี่ยวราตรีทั่วไปด้านในเป็นเชิ้ตเรียบสีขาว
เส้นผมสีน้ำตาลอมทองถูกตัดสั้นจนเกือบเกรียนติดหนังหัวดวงตาเขียวเข้มมอบบรรยากาศคล้ายผืนปั่ายามค่ำคืน ทั้งปกเสื้อเชิ้ตและปกเสื้อกันลมต่างถูกยกตั้งจนมองไม่เห็นคาง“สวัสดีครับท่าน” ไคลน์ก้มศีรษะคำนับเครสไทน์·ซีสม่ากำลังอยู่ในท่านั่งไขว่ห้างขวาทับซ้ายหลังเอนพิงเก้าอี้ด้วยอากัปกิริยาผ่อนคลายมันอมยิ้มทักทายไคลน์“สวัสดีไคลน์ เชิญนั่งตรงนี้”มันชี้ไปยังเก้าอี้พนักสูงตรงหน้าตนข้างเก้าอี้เครสไทน์มีกระเปั๋ากล่องสีเงินวางบนพื้น ลักษณะและขนาดใกล้เคียงกล่องไวโอลินมากพอดีสำหรับใส่ดาบ…ไคลน์เดินไปนั่งเก้าอี้อย่างว่าง่ายเครสไทน์เลื่อนนิ้วชี้มือขวาขึ้นมาแตะริมฝีปากบนพลางครุ่นคิดนานหลายวินาที่
“อันดับแรก ผมต้องการทดสอบว่า คุณเชี่ยวชาญโอสถไปถึงขั้นไหนแล้ว คงไม่มีปัญหาใช่ไหม?”“ไม่สักนิดครับ” ไคลน์ส่ายศีรษะหนักแน่น“มั่นใจดี” เครสไทน์ยิ้มมันยังคงรักษามาดขรึม ทำเพียงสำรวจชายหนุ่มหัวจรดเท้าอย่างตั้งใจทันใดนั้น ไคลน์ตระหนักว่าแสงสว่างทั้งหมดพลันดับวูบบรรยากาศมืดมิดปริมาณเข้มข้นจนมองสิ่งใดแทบไม่เห็นเข้าปกคลุมร่างกายชายหนุ่มเกิดภาวะอ่อนเพลียอย่างฉับพลัน คล้ายกับมนุษย์เมื่อถึงเวลาสมควรเข้านอนแต่สภาพจิตใจกลับตรง
