นสูดลมหายใจเต็มปอดขณะพยายามสงบสติ“ขอบคุณครับ… ครูฝึก”กาเวนพยักหน้าแผ่วเบาพร้อมกับกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พักสิบนาที…จากนั้นก็ฝึกเพิ่มอีกสิบเท่าจากก่อนหน้านี้”“…” ชายหนุ่มหมดถึงกับคำพูดมันไม่ทราบว่าตนควรรู้สึกอย่างไร…เช้าวันศุกร์ ภายในห้องนันทนาการของเหยี่ยวราตรีไคลน์ ซิก้า·ทีรอน และฟราย ต่างนั่งล้อมวงโดยมีโต๊ะกลมคั่นกลางแต่พวกมันไม่ได้เล่นไพ่เหมือนทุกที่คนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เงียบงัน อีกคนจ้องมองนอกหน้าต่างโดยไม่กล่าวสิ่งใด และคนสุดท้ายจับปากกาพยายามขีดเขียนบางสิ่ง แต่ก็ไม่สำเร็จบรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดอย่างแท้จริง ไม่มีบทสนทนา ไม่มีการเล่นมุกตลกมีเพียงความหนักอึ้ง
ฟูั่ว…ไคลน์ผ่อนลมมันลดหนังสือพิมพ์ลงเล็กน้อยเพื่อค้นหาหัวข้อน่าสนใจทันใดนั้น ดันน์·สมิทเคาะห้องและเปิดประตูเข้ามา มันกวาดสายตาหนึ่งรอบก่อนจะเปล่งเสียง“ไคลน์ ออกมาสักครู่”เกิดอะไรขึ้น?ชายหนุ่มสังหรณ์ใจประหลาด แต่ก็ลุกขึ้นปฏิบัติตามคำสั่งอย่างว่าง่ายดันน์หยุดยืนหน้าประตูห้องบันไดหินลงสู่ทางลับใต้ดิน มันหันหลังกลับมาจ้องไคลน์“คนของวิหารศักดิ์สิทธิ์มาถึงแล้ว”ผู้ทดสอบมาถึงแล้วหรือ?สติชายหนุ่มพลันตื่นตัว
