งสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านต่อไม่ใช่อาจรู้จัก แต่พวกเราเจอกันบ่อยมาก…เด็กคนนั้นมาหาถึงบ้านเลยหรือ?…ไคลน์มองไปทางห้องครัวด้วยสีหน้าประหลาดใจทันใดนั้น เมลิสซ่าเดินออกจากครัวพร้อมกับถาดอาหารในมือ อลิสซาเบธเดินตามหลังไม่ห่าง ทั้งสองสาวสวมผ้ากันเปือนผืนใหญ่ไว้ด้านหน้า
“ไคลน์…? นายตื่นแล้วหรือ ฉันกำลังจะขึ้นไปปลุกพอดี”เมลิสซ่าบรรจงวางอาหารลงบนโต๊ะทานข้าวอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เงยหน้า“นี่คืออลิสซาเบธ คงรู้จักอยู่แล้ว”“สวัสดี ไคลน์” เด็กสาวแก้มยุ้ยทักทายเธอฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุขชายหนุ่มพยักหน้าทักทายตามมารยาทถัดมา เมลิสซ่าหันมองทางไคลน์และเบ็นสันพร้อมกับกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“อลิสซาเบธจะตามพวกเราไปสำนักงานจัดหาคนรับใช้ด้วย บ้านของเธอเคยจ้างสาวใช้มาแล้วสองสามคน คงช่วยพวกเราได้บ้างแน่นอน ฉันกำหนดคุณสมบัติเบื้องต้นของสาวใช้ไว้บ้างแล้ว จะอ่านให้ฟัง ถ้ามีสิ่งใดต้องการเพิ่มเติมสามารถบอกได้”
เมลิสซ่าเช็ดมือกับผ้ากันเปือน ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเปั๋าเสื้อ เศษกระดาษแผ่นเล็กถูกหยิบออกมาคลี่กางเด็กสาวเปล่งเสียงอ่านชัดถ้อยชัดคำ“หนึ่ง สุขภาพดี สอง ทำงานหนัก รับผิดชอบ สามทำอาหารเก่ง สี่ เงียบขรึม ไม่เสียงดัง ห้า มาจากครอบครัวปรกติ หก รูปลักษณ์ปรกติ”…ขณะคุณสมบัติแต่ละข้อถูกประกาศจากปากเด็กสาว ไคลน์และเบ็นสันต่างอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง พวกมันไม่เคยคิดว่าการจ้างสาวใช้จะวุ่นวายและจุกจิกซับซ้อนขนาดนี้“เมลิสซ่
