วนนึกถึงภาพน้องสาวดูแคลนฝีมือทำอาหารตน“ทำอาหารเก่งครับ”“ทำอาหารเก่ง?” พนักงานขมวดคิ้ว“ว่ากันตามตรง…ไม่มีสาวใช้คนใดทำอาหารเก่งแน่นอนทำไมถึงไม่จ้างพ่อครัวแทน หรือถ้าต้องการเป็นแม่ครัว ทางเราก็มีให้บริการในจำนวนไม่น้อยเช่นกัน”“ไม่มีสาวใช้ทำอาหารเก่งสักคนเลยหรือ”
เมลิสซ่าอดแสดงท่าทีผิดหวังไม่ได้ แผนของเธอพังครืนในพริบตาพนักงานสาวพยักหน้า“ใช่ค่ะ โดยส่วนมากแล้ว สาวใช้จะมาจากครอบครัวชนชั้นล่างหรือไม่ก็หมู่บ้านห่างไกล ไม่มีโอกาสร่ำเรียนทักษะทำอาหาร แม้ทางสำนักงานของเราจะมีบทเรียนพื้นฐานคอยฝึกอบรม แต่ก็ไม่ได้ช่วยยกระดับฝีมือทำอาหารสักเท่าไร อย่างมากก็ทำได้เพียงรับประกันว่า ผู้ทานจะไม่ปั่วยไข้เพราะอาหารเห็นพิษ”เมลิสซ่าพลันเงียบงัน เมื่อทุกสิ่งไม่เป็นไปตามแผน เด็กสาวเริ่มแสดงท่าทีกระอักกระอ่วน“น่าเสียดายจัง” เบ็นสันออกตัวมันก้มหน้าเรียบเรียงคำพูดสักพัก“ถ้าอย่างนั้น พวกเราขอเปลี่ยนคุณสมบัติ จากทำอาหารเก่ง เป็นบุคคลพร้อมเปิดใจเรียนรู้วิธีการทำอาหาร และมีพื้นฐานบ้างสำหรับต่อยอด”
ไม่เลว เบ็นสัน…ไคลน์นั่งอมยิ้มเงียบงัน มือซ้ายจับไม้ค้ำผ่อนคลาย ส่วนมือขวากำลังจัดระเบียบหมวกเห็นทีคงไม่ต้องถึงมือตนกระมัง“ไม่มีปัญหาค่ะ ระหว่างคาบเรียนทำอาหาร ทางเราได้จดบันทึกผลลัพธ์ของสาวใช้แต่ละคนไว้ รวมถึงสถิติของบุคคลผู้มีแนวโน้มสามารถกลายเป็นแม่ครัว”พนักงานสาวยังคงยิ้ม“มีข้อกำหนดเพิ่มเติมอีกไหมคะ”“มีครับ” เบ็นสันร
