ง มันส่ายศีรษะอย่างไม่ยอมรับ“ทำไมชาวเมืองเงินพิสุทธิ์ถึงมีชะตากรรมต้องสังหารบุพการีนับตั้งแต่ลืมตาดูโลก…”อาวุโสหลับตาลง มันย้อนนึกถึงอดีตอันขื่นขมที่ตนต้องเผชิญเหมือนกับทุกคน“สิ่งนี้คือชะตากรรม เป็นคำสาปที่พวกเราทุกคนต้องแบกรับ เป็นเจตจำนงของเทพ…”“ชักดาบได้แล้วเดอร์ริค เพื่อแสดงความเคารพต่อบุพการีของเจ้า! เมื่อจิตใจเริ่มเย็นลงหลังจากนี้ เจ้าลองพิจารณาการเป็นนักรบเทพโลหิตดู”
เดอร์ริคพยายามกล่าวบางสิ่ง แต่มันทำเพียงพะงาบปากโดยมิได้เปล่งเสียง หัวใจกำลังหนักอึ้งอย่างไร้คำบรรยายเด็กหนุ่มผมน้ำตาลเดินกลับไปยังจุดเดิมด้วยย่างก้าวแสนยากเข็ญ มันหยุดยืนข้างดาบยาวสีเงินเรียบง่าย ฝั่ามือสั่นเทาถูกยื่นออกไปด้านหน้าเตรียมหยิบจับทันใดนั้น ภาพในอดีตโลดแล่นเข้ามาในหัว ความทรงจำสมัยยังเด็ก เมื่อครั้งบิดานำโลหิตน้ำแข็งขนาดเท่ากำปันติดมือกลับบ้านหลังเสร็จภารกิจ บ้านของตนจึงมีบรรยากาศเย็นสบายนานหลายวันภาพใหม่ฉายเข้ามาแทนที่บิดาผู้เข้มงวดกำลังสอนสั่งวิชาดาบ บิดาผู้อ่อนโยนช่วยปัดฝุั่นออกจากหลังขณะตนโหมฝึกดาบอย่างหนักมารดาแสนใจดีก้มหน้าเย็บปักเสื้อผ้าที่ขาดเป็นรูโหว่มารดาแสนกล้าหาญที่ใช้ร่างกายของตัวเองบังเด็กน้อยเดอร์ริคขณะสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์บุกจู่โจมภาพครอบครัวสุดอบอุ่นพร้อมหน้าท่ามกลางแสงเทียนสลัวคนทั้งสามแบ่งปันอาหารด้วยบรรยากาศแสนวิเศษ
เสียงครางบางเบาจากลำคอเด็กหนุ่มเล็ดลอด ทั้งที่มันพยายามระงับไว
