ในที่สุด…หัวหน้า ผมรอคำตอบนี้มานานแล้วไคลน์รีบผงกศีรษะหงึกหงัก“ใช่ครับ ผมรู้สึกดีขึ้นหลังจากแวะสโมสรพยากรณ์ และมั่นใจอย่างมากกว่าหากเข้ารับการทดสอบจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้ ตัวผมสามารถสอบผ่านได้อย่างไม่ยากเย็น อธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับ มันเป็นความมั่นใจที่เอ่อล้นจากร่างกาย”เมื่อตระหนักว่าคำพูดของตนยังค่อนข้างคลุมเครือ ชายหนุ่มรีบเสริม“บางที่ ชื่อของโอสถอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง เพราะนับตั้งแต่ผมสวมบทบาทเป็นนักทำนายตามชื่อ และปฏิบัติตัวให้อยู่ในกรอบกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูราบรื่นไปเสียหมด ปัจจุบัน ผมสามารถเปลี่ยนวิธีเปิดใช้เนตรวิญญาณให้ไม่เป็นที่ผิดสังเกตของคนรอบข้างได้แล้ว”
ดันน์พลันขมวดคิ้ว มันรีบก้มศีรษะลงพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิด“ชื่อของโอสถ…”ผ่านไปราวสิบวินาทีจึงเงยหน้ามองไคลน์“คุณต้องการกลับไปแจ้งครอบครัวก่อนไหม เพราะอันที่จริง วันอาทิตย์ช่วงบ่ายถึงเย็นเป็นเวลาพักผ่อนของคุณหลังจากจ้องเข้าเวรเฝั้าประตูยานิสตลอดทั้งคืน”เมื่อคำนึงถึงเรื่องที่อลิซาเบธเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวรวมถึงคำมั่นสัญญา ว่าจะช่วยสะสางปัญหาให้เธอภายในหนึ่งสัปดาห์ไคลน์รีบตอบโดยไม่ลังเล“พวกเราไม่ควรเสียเวลามากกว่านี้ ให้รถม้าอ้อมไปถนนดารารัตน์ดีกว่าครับ”“ตกลง คุณไปแจ้งเรื่องกับฟราย ส่วนผมต้องเขียนเอกสารเบิกใช้งาน 3-0782 ก่อน”ดันน์พูดพลางชี้นิ้วไปยังห้องฝังตรงข้ามในแนวทแยง
ฟรายเป็นผู้เก็บซากศพ เ
