กล้กับมุมตลาดมืดบริเวณทางเข้าเมื่อเด็กหนุ่มผมดำหัวยุ่งเหยิงมันเยิ้มสัมผัสถึงตัวตนของไคลน์ได้โดยไม่ต้องหันมาจ้องมอง อเดมิทอร์รีบปิดตาวิ่งหนีสุดชีวิต
ไคลน์เร่งฝีเท้าดักหน้าพร้อมกับกระทบฟันกรามซ้ายสองหนเปิดเนตรวิญญาณสีออร่าอีกฝั่ายเริ่มปรากฏในการมองเห็น สุขภาพของอเดมิทอร์ค่อนข้างย่ำแย่ อวัยวะทุกส่วนหม่นหมองชัดเจนอาจไม่ได้เป็นโรคร้าย แต่มีสัญญาณบ่งชี้ถึงความอ่อนเพลียสุดขีดขณะเดียวกัน ชายหนุ่มตระหนักถึงอารมณ์สุดพิสดารของอีกฝั่าย ออร่าด้านอารมณ์ของสัตว์ประหลาดอเดมิทอร์กำลังอัดแน่นด้วยอาการหวาดผวา วิตกกังวล และตึงเครียดสีฟั้าซึ่งเป็นตัวแทนของการครุ่นคิดด้วยเหตุและผลแทบไม่หลงเหลืออยู่ผิวฉาบของวิญญาณดาราซึ่งแผ่ปกคลุมกายวิญญาณของอเดมิทอร์มีลักษณะคล้ายคลึงผู้วิเศษ คือเป็นหนึ่งเดียวกลมกลืนโปร่งแสง และปราศจากสีสันใดนี่คือธรรมชาติของ ‘สัตว์ประหลาด’ โดยกำเนิดอย่างนั้นหรือ…
ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะจ้องเข้าไปในแววตาอีกฝั่ายและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“นายเห็นอะไรมา ไปพบอะไรเข้า เหตุใดถึงยืนต้องสั่นที่มุมห้องและเอาแต่พูดว่ามีซากศพเต็มไปหมด หรือทุกคนต้องตาย”อเดมิทอร์ยังคงก้มศีรษะจ้องมองเพียงนิ้วเท้าตัวเอง มันไม่มีความกล้ามากพอจะเผชิญแววตาไคลน์โดยตรงภายใต้กางเกงขายาวสีเทาอมฟั้าและเชิ้ตขาวสกปรกมอมแมม ร่างกายเด็กหนุ่มกำลังสั่นระริกหวาดกลัว มันตอบเสียงตะกุกตะกัก“ม…ไม่ ผมไม่ได้เห็นอะไร! มันเป็นแค่ความฝัน
