คาดฝันสามารถเกิดขึ้นได้เสมอ โลกนี้มีพวกจิตไม่ปรกติเดินขวักไขว่เต็มไปหมด ไม่ใช่เรื่องเสียหายหากเตรียมแผนปั้องกันตัวไว้บ้าง”ซิล·เดียร์ชาอธิบายเสียงขรึมออเดรย์พยักหน้า“เห็นด้วยค่ะ”
“เป็นอุปกรณ์สำหรับช่วยให้พวกระยำสงบสติลงบ้าง”ฟอร์สอธิบายติดตลกขณะชำเลืองมองสนามหญ้าด้านข้างคณะเดินทางทั้งสี่ไม่กล่าวสิ่งใดต่อ ทุกคนเดินเท้าไปจนถึงประตูบานหนึ่ง กายลินเคาะส่งสัญญาณเป็นจังหวะ ยาวสามสั้นสี่บานประตูไม้ส่งเสียงแหลมขณะเปิดออก เด็กสาวรีบใช้เนตรผู้ชมจ้องสำรวจด้านในอย่างละเอียด เธอพบห้องโถงใหญ่ซึ่งมีกลุ่มคนมากมายนั่งกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ บ้างปิดใบหน้ามิดชิด บ้างปกปิดแค่บางส่วน แต่บางคนก็ไม่แยแสเปิดเผยใบหน้าอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใดหลังจากสำรวจครู่หนึ่ง ออเดรย์เหลือบเห็นชายสวมชุดคลุมดำที่นั่งบนโซฟาเดี่ยวมุมห้องลักษณะการแต่งกายไม่ต่างจากเธอมากนัก เสื้อคลุมยาวหัวจรดเท้าสีดำ สวมฮู้ดทับปกปิดใบหน้าใต้เงามืดมันกำลังกวาดมองแขกทุกคนด้วยสายตาเหยียดหยันประหนึ่งตนสูงส่งกว่าใครทั้งหมด
บรรยากาศรอบตัวเปียมด้วยความมั่นใจจนเข้าขั้นโอหังแววตาของมันอัดแน่นด้วยความน่ารังเกียจ ชายปริศนาจ้องมองออเดรย์หัวจรดเท้าราวกับหวังฉีกเสื้อผ้าหล่อนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย…พลังโอสถช่วยให้ออเดรย์สงบจิตใจได้มากกว่ามนุษย์ปรกติเธอเฝั้ามองสถานการณ์อย่างใจเย็นโดยไม่ผลีผลามหรือเผยอารมณ์ถึงจะรู้สึกขนลุกไม่น้อยก็ตามฟอร์สกล่าวแนะนำ“น
