้ฉีกเละ เจียงผิงอันจึงใช้พลังทำลายล้างขยี้รากฐาน ทำลายการฝึกฝนของมันก่อนจะโยนลงแทบเท้าบุตรีเขา
“รอกันสักเดี๋ยว ข้าจะจัดการปีศาจสมุทรตนอื่น”
สายตาของเจียงผิงอันเบนไปยังยอดฝีมือเผ่าปีศาจสมุทรตนอื่นๆ
เมื่อสายตาเย็นเยียบของเจียงผิงอันมองมา ยอดฝีมือเหล่านี้จึงคืนสติกันเสียที สีหน้าพวกมันเปี่ยมความหวาดผวา หันกายจรลีกระเจิดกระเจิง
แต่พวกมันจะหนีได้หรือ
เจียงผิงอันกางปีกเทวะ ไล่ตามพวกมันทันในพริบตา บดขยี้พวกมันทีละตนขณะรุกเข้าสู่ใจกลางอาณาเขตของเผ่าปีศาจสมุทร
เจียงเมี่ยวอียกเท้าขึ้นเหยียบศีรษะปีศาจสมุทรที่หยามนาง สีหน้ารวดร้าวปวดใจยามเผชิญเจียงผิงอันไม่เหลือแล้ว มีก็เพียงความกระหยิ่มยิ้มย่อง “มิใช่เจ้าพูดหรือว่าพ่อข้าไม่เอาไหน? ใครกันเป็นสวะ ไหนพูดซิ”
ปีศาจสมุทรผู้สิ้นพลังเปี่ยมล้นด้วยความกลัวและสิ้นหวัง
มิใช่ลือกันหรือว่าเจียงผิงอันฝึกฝนไม่ได้? นี่เรียกฝึกฝนไม่ได้หรือ? หากนี่เรียกฝึกฝนไม่ได้ แล้วพวกมันล่ะตัวอะไร?
เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เจียงผิงอันก็กลับมาจากส่วนลึกของทะเลบูรพาในสภาพโชกเลือด กล่าวกับผู้บัญชาการทัพขจัดปีศาจทะเลบูรพา
“ภายหน้ามิต้องวางกำลังแน่นหนาที่นี่แล้ว ปีศาจสมุทรขอบเขตบูรณาการขึ้นไปถูกข้าฆ่าหมดแล้ว”
เฉียนจั้วและยอดฝีมือมากมายร่างสะท้านรุนแรง
พวกเขาสู้กับเผ่าปีศาจทะเลบูรพามาเกินนับปี แต่มิอาจจัดการปีศาจสมุทรเหล่านี้ได้เสียที เจียงผิงอันใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ก็ฆ่าปีศาจ
