สมุทรขอบเขตบูรณาการขึ้นไปจนสิ้น…
เหมือนเป็นเรื่องเล่าเลย
“ท่านพ่อยิ่งใหญ่อหังการมากเจ้าค่ะ!”
เจียงเมี่ยวอีตะโกนลั่น ดวงตาคู่งามเปี่ยมความนับถือชื่นชม
ข้างกันนั้น เจียงเสียวเสวี่ยก็หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น บิดาของนางยังคงแข็งแกร่งไม่เปลี่ยนแปร
เจียงผิงอันกล่าวกับบุตรีทั้งสองหน้าตาย “พวกเจ้าสองคน ดื้อรั้นมาทำอะไรกันที่สมรภูมิ? กลับไปเก็บตัวร้อยปี ห้ามออกจากบ้าน!”
ทันทีที่วาทะถูกเอ่ย ทั้งเจียงเมี่ยวอีและเจียงเสียวเสวี่ยพลันยิ้มค้าง
จบสิ้นแล้ว ด่วนดีใจเกินไป
เจียงผิงอันแยกอวตาร พาทั้งสองจากไป
“ขออภัยทุกท่านด้วยที่รบกวน”
เจียงผิงอันกล่าวขออภัยยอดฝีมือจากทัพขจัดปีศาจทะเลบูรพา
“ไม่รบกวน ไม่รบกวนเลย”
ยอดฝีมือทั้งหลายเกร็งกันเล็กน้อย ดวงตาเจือความครั่นคร้ามระคนทึ่ง
ยามแรกพบเจียงผิงอัน เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนตัวเล็ก ๆ ในขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด แต่ยามนี้ เขาเติบโตจนพวกเขาทำได้เพียงแหงนมองแล้ว
“ข้ายังมีธุระอื่นต้องทำ ต้องขอตัวก่อน… อ้อ จริงสิ”
ขณะที่เจียงผิงอันกำลังจะจรจาก เขาพลันนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะนำกระบี่ล ้าค่าระดับเซียนเล่มหนึ่งออกมาโยนให้เฉียนจั้วแล้วจึงไป
“ศ-… ศาสตราเซียน!”
เมื่อเห็นระดับกระบี่ ปวงชนที่นี่ต่างหัวใจกระเพื่อมเทิ้ม ปากอ้าค้าง ตกใจสุดแสน
ศาสตราเซียนนั้นหายากสุดแสน จำนวนมีจำกัด กระทั่งในขุมกำลังหลักยังอาจไม่มีศาสตราเซียนสักชิ้น พวกมันเป็นสมบัติของขุมกำลังชั้นนำ หากมิเผชิญวิกฤติเส
