ี่ยงตาย พวกมันก็แทบไม่เคยถูกใช้แต่ยามนี้ เจียงผิงอันกลับยกศาสตราเซียนชิ้นหนึ่งให้เฉียนจั้วอย่างเฉยชา
เจียงผิงอันได้ศาสตราเซียนชิ้นใหม่นี้จากที่ใด? แถมจะใจกว้างไปแล้ว มอบให้กันเช่นนี้ได้หรือ?
เฉียนจั้วมองศาสตราเซียนในมือด้วยสีหน้าซับซ้อนสุดขีด เขารู้ว่าเหตุใดเจียงผิงอันจึงยกศาสตราเซียนชิ้นหนึ่งให้เขา นั่นเพราะมารดาของเขาคือเฉียนฮวั่นโหรว
ยามเขาได้ยินเรื่องระหว่างมารดาของเขาและเจียงผิงอันก่อนหน้านี้ เขาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง อีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กหนุ่มตัวเหม็นไฉนจู่ ๆ กลายเป็นญาติผู้ใหญ่ของเขาไปได้
แต่เมื่อมองศาสตราเซียนตรงหน้า หวนนึกถึงความแข็งแกร่งเลิศล ้าของเจียงผิงอัน เฉียนจั้วก็โล่งใจ
ช่างมันเถอะ เขาไร้จำเป็นต้องยุ่งกับเรื่องของมารดา ภายหน้าไว้ค่อยคุยกันได้
ยอดฝีมือคนอื่น ๆ มองศาสตราเซียนในมือเฉียนจั้วด้วยสายตาสุดแสนอิจฉาริษยา ไฉนมารดาพวกเขาไม่รู้จักขยันกับเขาบ้างหนอ
เจียงผิงอันหารู้ความคิดยอดฝีมือเหล่านี้ไม่ เขากลับสู่หอตำราเทียนเต้าในหทัยแผ่นดินแล้ว ตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ เขาจากไปไม่ถึงครึ่งวัน
ยอดฝีมือจากขุมกำลังหลักทั้งหลายกำลังจัดประชุมหารือเรื่องการตั้งหอตำราเทียนเต้าขึ้นใหม่ และทันทีที่เจียงผิงอันปรากฏตัวการประชุมก็จบลงกะทันหัน
เมื่อเห็นเจียงผิงอันกลับมาอย่างสมบูรณ์ครบ เซี่ยชิงก็ผ่อนหายใจโล่งอก “สงบสติได้แล้วสินะ ยามนี้ขุมกำลังหลักทั้งหลายพร้อม
หน้า ทุกผู้ก็หารือเรื่องสะสางเผ
