่าจระเข้กลืนสวรรค์ร่วมกันได้ เจ้าจะจัดการเผ่าใหญ่โตเช่นนั้นลำพังได้อย่างไร”
เซี่ยชิงเห็นเจียงผิงอันกลับมาไว ก็คิดว่าอีกฝ่ายสงบสติได้ขณะเดินทางไปเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ ตระหนักแล้วว่าตนหยิ่งผยองเกินไปจึงกลับมา
“ใช่แล้ว เราหารือกันได้ สุดท้ายกำลังคนลำพังก็มีจำกัด มิใช่ขุมกำลังแห่งสองแห่งจะจัดการได้” ขุมกำลังอื่นนเสริม
ปวงชนล้วนคิดว่าเจียงผิงอันตาสว่างระหว่างเดินทาง ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์จึงกลับมา
“เผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ถูกจัดการแล้ว” เจียงผิงอันกล่าว
“จัดการแล้ว?”
ปวงชนผงะไปเล็กน้อย ล้อเล่นอะไรอยู่?
“ผ่านไปครึ่งวันเองนะ หากสหายเต๋าเจียงจะไปให้ถึงถิ่นเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ในแดนบูรพาก็ต้องใช้เวลาสองสามเดือนมิใช่หรือ?” มีผู้ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง
พวกเขาสงสัยว่าเจียงผิงอันจะโกหก
เซี่ยชิงเบิกตากว้าง เนินอกเจียนทะลักจากอาภรณ์ นางรู้จักชายผู้นี้ แม้เขาจะโกหกเป็น แต่ไม่มีทางล้อเล่นกับเรื่องใหญ่เช่นนี้
นอกจากนั้น เรื่องเช่นนี้สืบได้ง่ายมาก หากโกหกก็เท่ากับตบหน้าตนเอง ไม่มีทางที่ชายผู้นี้จะทำเรื่องเช่นนั้น
ใช้เวลาเพียงครึ่งวันในการทำลายหนึ่งเผ่าระดับสูงสุด จะน่ากลัวเกินไปแล้ว
เซี่ยชิงรู้ว่าเจียงผิงอันแข็งแกร่งมาก แต่มิคาดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้
เจียงผิงอันไม่สนใจว่าผู้อื่นจะเชื่อหรือไม่ พวกเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับเขา ที่เขาจัดการเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ หลัก ๆ ก็เพื่อตัดปัญหา
