อยครั้งตามใจต้องการไคลน์เบือนสายตาหนีจากกาเวนพลางส่ายศีรษะ ก่อนจะเดินตรงไปยังราวแขวนผ้าและหยิบหมวกกับชุดกันลมสีดำมาสวมหลังจากแต่งกายเรียบร้อย มันเดินออกจากบ้านพร้อมไม้ค้ำเลี่ยมเงินในมือซ้าย ฝั่าเท้าย่างก้าวไปบนทางเดินหินซึ่งปกคลุมด้วยวัชพืชสีเขียวหนาทึบ
ทันใดนั้น มันเหลือบเห็นรถม้าขนาดเล็กซึ่งห้องโดยสารมีเพียงสองล้อจอดรออยู่หน้าบ้านบุรุษใบหน้าคุ้นตายืนไม่ห่างจากรั้วโลหะ“เลียวนาร์ด?”ไคลน์พึมพำพลางขมวดคิ้ว มันย่อมไม่เข้าใจจุดประสงค์การมาเยือนของเหยี่ยวราตรีผมเผ้ายุ่งเหยิงตรงหน้าเสียวนาร์ดแต่งกายตามปรกติของมัน เชิ้ตขาวไม่สวมสูทกางเกงขายาวสีดำ รองเท้าหนังไร้เชือก นิ้วมือกำลังหมุนหมวกเล่นเมื่อเห็นไคลน์เดินออกจากบ้าน เลียวนาร์ดส่งเสียงทักทายพลางแสยะยิ้ม“คิดไม่ถึงล่ะสิ! ดีใจที่ได้พบผมใช่ไหม?”แค่ประหลาดใจ…แต่ไม่ได้มีความสุขไคลน์ไม่แยแสอากัปกิริยาไร้สาระ เพียงจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเขียวของนักกวีจอมปลอม“แล้วมีอะไร?”
เลียวนาร์ดสวมหมวก“หัวหน้าต้องการให้คุณเข้าร่วมทีมของผมกับฟราย ไว้คุยรายละเอียดบนรถ”“ตกลง” ไคลน์เดินตามขึ้นรถม้าขณะฉากสองข้างทางเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่องตามเสียงเกือกม้ากระทบพื้นถนน นักกวีเลียวนาร์ดหยิบเอกสารจำนวนหนึ่งส่งให้นักทำนายไคลน์อ่านชายหนุ่มก้มหน้าพิจารณา“11 สิงหาคม ห้าทุ่ม เขตตะวันตก ซารัสผู้ล้มละลายพยายามจุดไฟเผาอาคารโดยหวังก่อโศกนาฏกรรม แต่กลับลงเอยด้วยความตายของเขาเพียงค
