มกับพะงาบขึ้นลงจนเกิดเป็นเสียงไม่ดังไม่เบา ท่าทางคล้ายมนุษย์กำลังซ้อมบทละครตามลำพัง“สวัสดี สบายดีไหม”สุนัขขนทองกำลังหัดพูดภาษามนุษย์อย่างตะกุกตะกักแข็งกระด้าง…ออเดรย์พลันอ้าปากค้าง เธอถึงกับหลงลืมกิริยามารยาทสง่างามของคุณหนูตระกูลใหญ่ไปชั่วขณะจนกระทั่งทนไม่ไหว เด็กสาวรีบขึ้นยืนและส่งเสียงถาม“ซูซี่…เธอพูดได้ด้วยหรือ? ตั้งแต่เมื่อไร!”
โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ขนพูพลันสะดุ้งจนกระโดดลอยตัวหลังจากเริ่มตั้งสติได้ ซูซี่หยุดนิ่งพร้อมกับหันหน้ามามองทางเจ้านายหล่อนกระดิกหางซ้ายขวาด้วยท่าทีประหม่า ความเร็วค่อนข้างถี่ ก่อนจะพะงาบปากขึ้นลงจนเกิดเสียง“ฉ…ฉันก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ยังไม่ค่อยเข้าใจภาษามนุษย์สักเท่าไร”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ออเดรย์หมดคำพูดทันที่…เช้าวันจันทร์ ไคลน์ทำตามกิจวัตรประจำสัปดาห์ จดบันทึกเหตุการณ์ในรอบเจ็ดวันเป็นภาษาจีนเพื่อทบทวนความจำ ก่อนจะเผาทิ้งไม่ให้เหลือหลักฐานเมื่อเรียบร้อย มันออกจากบ้านและตรงไปยังมหาวิทยาลัยโฮอี้ตามกำหนดไคลน์ต้องการสนิทสนมกับอะซิกให้มากขึ้น และยังต้องการทราบให้ได้ว่า อีกฝั่ายกุมความลับไว้มากแค่ไหน
ภายในอาคารสีเทาหม่นสามชั้น ไคลน์และอดีตอาจารย์ที่ปรึกษาของตน เคว็นติน·โคเฮน กำลังสนทนาอย่างออกรสเกี่ยวกับเบาะแสของเทือกเขาโฮนาซิสเมื่อไม่ได้รับข้อมูลเพิ่มเติม ชายหนุ่มบอกลาศาสตราจารย์โคเฮนและถือโอกาสเดินเข้าไปในห้องเยื้องฝังตรงข้ามมันเดินตรงไปทางโต๊ะของอะซิก สายตา
