หลังสองทุ่มณ ห้องรับประทานอาหารบ้านโมเร็ตติขณะเหลือบมองชามซุปเหือดแห้ง เบ็นสันใช้มือลูบท้องพร้อมกับเรอเสียงดัง“ถึงจะเคยกินมาแล้วสามครั้ง แต่รสชาติของมันยังคงสุดยอดเหมือนเคย ความเปรี้ยวและหวานละมุนจากมะเขือเทศผสมผสานกับความหนึบของหางหัวจนกลายเป็นรสสัมผัสแปลกใหม่แสนวิเศษ ด้วยความสัตย์จริงนะไคลน์ บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬทำให้เมืองทิงเก็นต้องสูญเสียพ่อครัวฝีมือเยี่ยมไปหนึ่งคน”เมลิสซ่าพลางผงกศีรษะเห็นด้วยขณะกำลังเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเงียบงัน“นายพูดแบบนี้เพราะยังไม่เคยลิ้มลองอาหารที่แท้จริงต่างหาก”ไคลน์ถ่อมตน
“ไว้มีโอกาส ฉันจะพาพวกนายเข้าร้านโบนาปาร์ตเพื่อลิ้มรสอาหารอินทิสดั้งเดิม หรือไม่ก็ร้านชายทะเลเขตไม้ฟินิกซ์ทองเพื่อลิ้มรสความยอดเยี่ยมของอาหารภาคใต้”ทั้งสองร้านมักลงหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์เมืองทิงเก็นบ่อยครั้ง ค่าอาหารต่อบุคคลตกหัวละประมาณปอนด์ครึ่ง“แต่ฉันชอบฝีมือนายมากกว่า”เมลิสซ่าตอบไม่ลังเลเบ็นสันอมยิ้มก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“ฉันรู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ถูกต้องเกี่ยวกับซุปมะเขือเทศหางวัวของนาย…หรือมันไม่ควรกินคู่กับขนมปัง?”ไคลน์พยักหน้า“อร่อยที่สุดเมื่อกินพร้อมกับข้าวสวย”“ข้าวสวย…”เมลิสซ่าทวนซ้ำด้วยสีหน้าโหยหา
ทิงเก็นเป็นเมืองภาคเหนือ แถมยังไม่ใช่เมืองใหญ่ภัตตาคารหรูหราจึงมีจำนวนไม่มากนัก ยากจะหาอาหารประเภทข้าวสวยทานในชีวิตประจำวันสำหรับเบ็นสันและเมลิสซ่า ข้าวสวยเป็นเพียงตัวต
